ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஒரு தனிப் பயணம்… மன்ஹாட்டனும் நானும்!

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, தனியாக நியூயார்க் சென்று மன்ஹாட்டனைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்று கிளம்பினேன். முன்பே என் கணவருடன் பலமுறை சென்றிருக்கிறேன். ஆனால் தனியாகச் செல்வது இதுதான் முதல் முறை.

இந்த முறை நானே ரயில் ஏறி, நானே வழி கண்டுபிடித்து, எனக்குப் பிடித்தபடி சுற்றிப் பார்க்கப் போகிறேன்!

முதலில் ரயில் நிலையத்துக்குச் செல்ல ஊபர் புக் செய்தேன். அந்த டிரைவர் மிகவும் நன்றாகப் பேசினார். நானும் அவருடன் பேசிக்கொண்டே வந்தேன்.

“நான் முதல் முறையாகத் தனியாக நியூயார்க் சுற்றிப் பார்க்கப் போகிறேன்,” என்று என்னுடைய அன்றைய திட்டத்தைச் சொன்னேன். பேச்சு அப்படியே இந்தியா, மாணவர்கள், படிப்பு என்று சென்றது.

“இந்தியாவில் நல்ல கல்லூரிகள் இல்லையா? ஏன் இவ்வளவு இந்திய மாணவர்கள் அமெரிக்காவுக்கு வந்து படிக்கிறார்கள்?” என்று அவர் கேட்டார்.

“எங்கள் ஊரிலும் நல்ல கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. இருந்தாலும், அமெரிக்காவில் படித்தோம் என்று சொன்னால் அதற்குக் கூடுதல் மதிப்பு இருப்பதாகப் பார்க்கிறார்கள்,” என்று என் பார்வையைச் சொன்னேன்.

“ஆமாம், நீ சொல்வது சரிதான். அதனால்தான் இங்கே இவ்வளவு மாணவர்கள் இருக்கிறார்களா!” என்று அவர் புரிந்துகொண்டார்.

நானும் முன்பு ஊபர், லிஃப்டில் டிரைவராக வேலை செய்திருக்கிறேன். அதனால் அந்த வேலையைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தோம். அவருக்கு வருமானம் எப்படி இருக்கிறது, இந்த வேலை அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறதா என்றெல்லாம் கேட்டேன்.

அவர் வார இறுதிகளில் மட்டும்தான் இந்த வேலையைச் செய்வதாகச் சொன்னார். அவருடைய மகள் நர்சிங் படித்துக்கொண்டிருந்தார். மகளுடைய படிப்புக் கட்டணத்துக்கு உதவியாக இருக்கும் என்பதற்காக, கூடுதல் வருமானம் ஈட்ட இந்த வேலையைச் செய்வதாகச் சொன்னார்.

அந்தப் பேச்சுக்கிடையில், நான் வேலை செய்தபோது பயன்படுத்திய ஒரு வசதியைப் பற்றிச் சொன்னேன். எனக்கு மிகவும் தூரமான பயணங்களுக்குச் செல்ல விருப்பமில்லாததால், அருகிலுள்ள பகுதிகளில் ஓட்டுவதற்காகப் பயணத் திசை அல்லது எல்லை தொடர்பான அமைப்புகளைப் பயன்படுத்திய அனுபவத்தை அவரிடம் பகிர்ந்தேன்.

“அப்படியா? எனக்கு அது தெரியவே தெரியாது. நானும் பார்த்து செட் பண்ணிக்கிறேன்,” என்றார்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு விஷயத்தை இன்னொரு டிரைவருடன் பகிர்ந்து, அவருக்கு உதவியாக இருக்க முடிந்ததில் எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. அவரும் அன்பாகப் பேசினார். அன்றைய பயணத்தின் ஆரம்பமே இப்படி ஒரு நல்ல உரையாடலுடன் அமைந்துவிட்டது.

அந்த உற்சாகத்தோடு ரயில் நிலையத்துக்குச் சென்றேன். பென் ஸ்டேஷனுக்கான டிக்கெட்டை வாங்கிவிட்டேன். ஆனால் ரயிலில் ஏறுவதற்கு முன்பு ஒரு சந்தேகம்!

“நாம் சரியான ரயிலில்தான் ஏறுகிறோமா?”

முதல் தனிப் பயணம் என்பதால், தவறாக வேறு எங்காவது போய்விடக் கூடாதே என்ற எண்ணம் இருந்தது. பக்கத்தில் நின்றவர்களிடம், “இந்த ரயில் பென் ஸ்டேஷனுக்குப் போகும்தானே?” என்று கேட்டுக் கேட்டே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன்.

சரியான ரயில் என்று தெரிந்த பிறகு ஏறினேன். நான் இறங்க வேண்டியது கடைசி நிறுத்தம் என்று தெரிந்ததால், நடுவில் நிறுத்தத்தைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற கவலை இல்லை. கடைசி நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கினேன்.

நியூயார்க் செல்ல வேண்டும் என்பது பலருக்குப் பெரிய கனவாக இருக்கும். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், எனக்கு அப்படிப் பெரிய நியூயார்க் கனவு இருந்ததில்லை. ஆனால் என் கணவருக்கு அந்த மாதிரியான கனவுகள் நிறைய இருக்கின்றன.

“மன்ஹாட்டன்!” என்று சொன்னாலே பலரும் வியந்து பார்க்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு நகரத்தில் என் கணவர் தன்னுடைய நிறுவனத்தை வைத்திருக்கிறார் என்பது எனக்குப் பெருமையான விஷயம்.

அவருடன் முன்பே வந்திருப்பதால், அவருடைய அலுவலகத்துக்கு எப்படிப் போக வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ரயிலிலிருந்து இறங்கியதும், அலுவலகம் இருக்கும் தெருவுக்கு எளிதாக வந்துவிட்டேன்.

தனியாக வந்ததைப் பற்றி “பயம்” என்று சொல்ல முடியாது. “நம்மால் தனியாகப் போய்ச் சமாளிக்க முடியுமா?” என்ற ஒரு சின்னத் தயக்கம்தான் இருந்தது. அன்றைக்கு அந்தத் தயக்கம் உடைய ஆரம்பித்தது.

அங்கிருந்து நேராக நடக்கத் தொடங்கினேன். கொஞ்ச தூரத்தில் டைம்ஸ் ஸ்கொயர் வந்தது. அங்கிருந்த காட்சிகளைப் பார்த்தேன். சிறிது நேரம் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தேன். பிறகு மீண்டும் எழுந்து, சுற்றிலும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நடந்தேன்.

எனக்கு அப்போது மன்ஹாட்டனின் தெருக்கள், அவென்யூக்கள் எல்லாம் அத்துப்படி கிடையாது. டைம்ஸ் ஸ்கொயர் தெரியும், ஃபிஃப்த் அவென்யூ தெரியும். மற்றபடி, நடந்து பார்த்துத்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

அப்படி நகரத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நடைமுறைச் சிக்கல் வந்தது.

கழிப்பறைக்குப் போக வேண்டும்!

அன்றைக்கு எனக்குச் சுலபமாகக் கிடைக்காத விஷயம் அதுதான். அருகில் ஒரு கட்டடம் இருக்கிறது, ஒரு பேக்கரி இருக்கிறது, ஒரு உணவகம் இருக்கிறது என்பதற்காக அங்கே நமக்குப் பயன்படுத்தக் கழிப்பறை கிடைத்துவிடுவதில்லை. எங்கே செல்லலாம் என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது.

ChatGPT-யிடம் கேட்டுக் கேட்டே, அதன் உதவியுடன் பொதுமக்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய கழிப்பறையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தேன். அங்கே போய்ச் சேருவதற்குள் நன்றாக நடக்க வேண்டியிருந்தது.

ஒருவழியாகச் சென்று வெளியே வந்ததும், “அப்பாடா, பாத்ரூம் போயிட்டு வந்துட்டேன்! அடுத்து எங்கே போகலாம்?” என்று ChatGPT-யிடம் கேட்டேன்.

அப்போது, “சுற்றிப் பாருங்கள், அந்த இடத்தில் ஒரு தங்க நிறச் சிலை இருக்கும். அது பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான இடம்,” என்று சொன்னது.

“அட, நான் அங்கேதான் நிற்கிறேன்! அதுக்கு முன்னாடிதான் நின்னு வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்!”

நாம் ஓர் இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைக்கும்போது, ஏற்கெனவே அந்த இடத்திலேயே நின்றுகொண்டிருப்பது எவ்வளவு வேடிக்கையான அனுபவம்!

அந்த இடம்தான் ராக்கஃபெல்லர் சென்டர். அங்கிருக்கும் தங்க நிறச் சிலை Prometheus. கிறிஸ்மஸ் காலத்தில் பெரிய கிறிஸ்மஸ் மரத்தை அமைப்பதும், குளிர்காலத்தில் மக்கள் ஐஸ் ஸ்கேட்டிங் செய்வதும் அந்தப் பகுதியில்தான். அந்த இடத்தை நின்று ரசித்துப் பார்த்தேன். 

அதற்குள் பசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

பக்கத்தில் நம்ம ஊர் கையேந்திபவன் மாதிரி நிறைய உணவு வண்டிகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒரு ஹலால் உணவு வண்டியில் உணவு வாங்கிச் சாப்பிட்டேன்.

சாப்பிட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அருகில் ஓர் அழகான தேவாலயம் இருந்தது.

“என்ன சர்ச் இது? உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாமே!”

என்று உள்ளே சென்றேன்.

அவ்வளவு அழகாக இருந்தது! அமைதியாக, நிதானமாகப் பார்க்க முடிந்தது. சுற்றுலாப் பயணிகளும் வந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வெளியில் நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு, உள்ளே இருந்த அந்த அமைதி மிகவும் பிடித்திருந்தது. தேவாலயத்தைப் பார்த்ததில் சந்தோஷமாக இருந்தது.

சிறிய வரலாற்றுக் குறிப்பு: இந்த விவரிப்புக்குப் பொருந்துவது, ராக்கஃபெல்லர் சென்டர் அருகிலுள்ள St. Patrick’s Cathedral ஆக இருக்கலாம். Fifth Avenue-ல் இருக்கும் இந்தக் கோத்திக் பாணித் தேவாலயத்துக்கு 1858-ல் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு, 1879-ல் திறக்கப்பட்டது. கட்டடக் கலைஞர் James Renwick Jr. இதனை வடிவமைத்தார். இன்று நகரின் மையமாக இருக்கும் அந்தப் பகுதி, கட்டுமானம் தொடங்கிய காலத்தில் நகரத்திலிருந்து வெகுதொலைவில் இருப்பதாகக் கருதப்பட்டது என்பதும் சுவாரசியமான வரலாறு. 

தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்து மீண்டும் நடந்தேன். அன்றைய நடையில் ஃபிஃப்த் அவென்யூவில் லூயி வுட்டான் இருந்த இடம் வரைக்கும் சென்றேன்.

பிறகு, “புரூக்ளின் பிரிட்ஜையும் போய்ப் பார்த்துவிடலாமே!” என்று தோன்றியது.

ஆனால் அங்கே எப்படிப் போவது என்று தெரியவில்லை. அருகில் இருந்த நியூயார்க் போலீஸ் அதிகாரிகளிடமும் போக்குவரத்துப் போலீசாரிடமும் உதவி கேட்டேன்.

ஒருவர் ஒரு சப்வே வழியைச் சொன்னார். அவர் சொன்ன இடத்துக்குப் போனால், அங்கிருந்தவர்கள், “இல்லை, அந்தப் பக்கம் போங்கள்,” என்று வேறு பக்கம் அனுப்பினார்கள்.

இப்படியே ஒவ்வோர் இடமாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். எனக்குச் சரியான வழி பிடிபடவில்லை. ஆனால் கால் வலி மட்டும் நன்றாகப் பிடித்துக்கொண்டது!

கடைசியில், “ஐயோ, புரூக்ளின் வேண்டாம். திரும்பி டைம்ஸ் ஸ்கொயருக்கே போய்விடலாம்,” என்று நினைத்தேன்.

அங்கிருந்து டைம்ஸ் ஸ்கொயர் செல்லக் கிட்டத்தட்ட பத்துத் தெருக்களைக் கடந்து நடக்க வேண்டியிருந்தது.

“இன்னும் பத்துத் தெருவா?”

அப்போது ChatGPT, நடந்தே செல்ல வேண்டியதில்லை, சப்வேயில் சென்று டைம்ஸ் ஸ்கொயரில் இறங்கலாம் என்று சொன்னது.

“அப்பாடா! லோக்கல் ரயிலில் போய்விடலாம்!”

என்று சப்வேக்குள் சென்றேன்.

அங்கே சென்ற பிறகுதான், அதே நிலையத்திலிருந்து புரூக்ளின் செல்வதற்கான வழியும் இருப்பது எனக்குத் தெரியவந்தது.

“அடடா, இங்கிருந்தே புரூக்ளின் போகலாமா!”

என்று மீண்டும் ஒரு நிமிடம் ஆசை வந்தது. ஆனால் அதற்குள் என் கால்களும் உடம்பும் முக்கால்வாசி களைத்துப்போயிருந்தன.

“தயவுசெய்து எங்கேயாவது கொஞ்ச நேரம் உட்காரேன்!”

என்று என் உடம்பே என்னிடம் கெஞ்சுவது போலிருந்தது.

அதனால், “இப்போது புரூக்ளின் வேண்டாம். டைம்ஸ் ஸ்கொயர் போய், கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடலாம்,” என்று முடிவு செய்தேன்.

டைம்ஸ் ஸ்கொயர் செல்லும் ரயிலில் ஏறி அங்கே வந்தேன். அங்கிருந்த டார்கெட் கடையின் நுழைவாயில் பகுதியில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தேன். ஒரு மணி நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அளவுக்குக் கால்கள் வலித்தன.

உட்கார்ந்துகொண்டு போகிறவர்களையும் வருகிறவர்களையும் வேடிக்கை பார்த்தேன்.

மன்ஹாட்டனில் எனக்குப் எப்போதுமே ஆச்சர்யம் தரும்  ஒரு விஷயம்,அங்கிருக்கும் மக்களின் நடைவேகம்!

ஒரு கையில் காஃபி கப். இன்னொரு கையில் ஃபோன். காதில் ஹெட்ஃபோன். மொபைலைப் பார்த்துக்கொண்டோ, யாருடனாவது பேசிக்கொண்டோ, இடையில் காஃபியைச் சிப் செய்துகொண்டோ வேகவேகமாக நடந்து கொண்டிருப்பார்கள் .அன்றும்  நடந்து  கொண்டிருந்தார்கள்.

எல்லோரும் எங்கேயோ அவசரமாகப் போய்க்கொண்டிருப்பதுபோல் இருந்தது.

அதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்ன தெரியுமா? அவர்களோடு சேர்ந்து நடக்கும்போது, நம்மை அறியாமலேயே நாமும் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவோம்!

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகுதான்,

“நமக்குத்தான் எந்த அவசரமும் இல்லையே… நாம ஏன் இவ்வளவு வேகமா நடக்கிறோம்?”

என்று தோன்றும். பிறகு நம்முடைய வேகத்தைக் குறைத்து, மறுபடியும் பொறுமையாக நடக்க ஆரம்பிப்போம்.

மக்களோடு மக்களாக நடக்கும்போது, அவர்களுடைய வேகம் நம்மையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. எங்கே ஓடுகிறார்கள், எதற்காக ஓடுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டே இருப்பதுபோல் தோன்றியது.

அந்த நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்த அனுபவத்தில், உட்கார்ந்துகொண்டு அதன் மக்களைப் பார்த்த அந்த ஒரு மணி நேரமும் எனக்கு நினைவில் நிற்கும் பகுதியாகிவிட்டது.

ஓய்வெடுத்து முடித்ததும், “சரி, இனி பென் ஸ்டேஷனுக்குப் போகலாம்,” என்று எழுந்து நடந்தேன்.

ஆனால் திரும்பும் வழியிலும் திசை மாறி நடந்துவிட்டேன். மேற்குப் பக்கம் சென்று, பிறகு தெற்குப் பக்கம் திரும்பி, மீண்டும் பென் ஸ்டேஷனை அடையச் சுற்றிக்கொண்டு நடக்க வேண்டிய நிலைமை வந்தது.

“ஐயோ… இன்னும் கால் மணி நேரம் நடக்கணுமா?”

மீண்டும் பதினைந்து முதல் இருபது நிமிடங்கள் வரை நடந்தேன்.

காலையில் உற்சாகமாகக் கிளம்பிய நான், இப்போது,

“ஐயோ, முடியலடா சாமி… என்னை டிரெயின்ல ஏத்திவிட்டுடுங்கடா!”

என்று கெஞ்சும் அளவுக்குக் களைத்துப்போயிருந்தேன்.

ஒருவழியாக பென் ஸ்டேஷனை அடைந்து, நியூ ஜெர்சிக்குத் திரும்பும் ரயிலுக்காக உட்கார்ந்தேன். ரயில் வருவதற்கு இன்னும் கால் மணி நேரத்துக்கு மேல் இருந்தது.

ஆனால் உட்கார்ந்ததும் வந்த நிம்மதி இருக்கிறதே!

“அப்பாடா!”

எப்போது ரயில் வரும், எப்போது போர்டிங் அறிவிப்பு வரும் என்று திரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கு வேண்டியதெல்லாம் ரயிலில் ஏறி, நிம்மதியாக வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்வதுதான்.

ரயில் வந்ததும் ஏறினேன். பிறகு நிம்மதியாக வீட்டுக்கும் வந்து சேர்ந்தேன். அன்றைய நாள் களைப்போடும், அதே நேரத்தில் சந்தோஷத்தோடும் முடிந்தது.

நான் நினைத்தபடி புரூக்ளின் பிரிட்ஜுக்குப் போகவில்லை. வழி தெரியாமல் அலைந்தேன். கழிப்பறை தேடி நடந்தேன். திரும்பும் வழியையும் சுற்றிக்கொண்டு வந்தேன். கால்கள் நன்றாக வலித்தன.

ஆனால் ஒரு டிரைவருக்கு எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லி உதவிய சந்தோஷம் இருந்தது. என் கணவர் நிறுவனம் வைத்திருக்கும் நகரத்தில் தனியாக நடந்த பெருமிதம் இருந்தது. டைம்ஸ் ஸ்கொயர், ராக்கஃபெல்லர் சென்டர், அழகான தேவாலயம், மன்ஹாட்டனின் வேகமான மனிதர்கள் என்று நினைத்துப் பார்க்க நிறைய இருந்தது.

எல்லாவற்றையும்விட, “தனியாகப் போனால் நம்மால் சமாளிக்க முடியுமா?” என்ற தயக்கம் அன்று உடைந்துவிட்டது.

சமாளித்துவிட்டேன் — கொஞ்சம் வழி கேட்டு, கொஞ்சம் சுற்றி நடந்து, நிறையக் களைத்து, கடைசியில் சந்தோஷமாக வீடு வந்து சேர்ந்துவிட்டேன்!

இதுதான் என்னுடைய முதல் தனி மன்ஹாட்டன் அனுபவம்.