உடல் பற்றி அல்ல, புரிதல் பற்றி - விமர்சனமின்றி புரிதல்

 ரீசென்டா கத்ரீனா கைஃபோட உடல்வாகு பத்தி, அவங்களுக்கு குழந்தை பிறந்ததுக்கு அப்புறம் இப்ப இருக்கிற அவங்களுடைய உடல்வாகைப் பத்தி நிறைய கமெண்ட்ஸ் சோசியல் மீடியால போய்க்கிட்டு இருக்கு.

இதுக்கு முக்கியமான காரணம் யாரு தெரியுமா? ஃபர்ஸ்ட் இந்த சினிமாக்காரங்களேதான். ஏன்னா ஒரு பொண்ணு அப்படின்னா அவளுடைய தலைமுடி இப்படி இருக்கணும், புருவம் அடர்த்தியா அழகா வளைஞ்சு வில்லு மாதிரி இருக்கணும், கண்ணுன்னா நல்லா திராட்சைப்பழம் மாதிரி இருக்கணும், மூக்குன்னா நல்லா ஏழாம் நம்பர் கவுத்து வச்ச மாதிரி ஷார்ப்பா இருக்கணும், உதடுன்னா ரோஜா இதழ் மாதிரி சாஃப்ட்டாவும், ஸ்ட்ராபெரி மாதிரி நல்லா ரெட்டாவும் இருக்கணும், முகம்னா இப்படி இருக்கணும், கழுத்துன்னா இப்படி இருக்கணும், மத்த உடல் அமைப்புகள் இந்த அளவோடு, இந்த ஸ்ட்ரக்ச்சரோடு இருக்கணும், கலர்ன்னா நல்லா வெள்ளையா மட்டும்தான் இருக்கணும், குரல்ன்னா அப்படியே இனிமையாத்தான் இருக்கணும்னு, ஒரு பொண்ணுன்னா இப்படித்தான் இருக்கணும் அப்படிங்கிறதை வகுத்து வச்சது இந்த சினிமாக்காரங்கதான்.

இந்த சினிமாக்காரங்கதான், இந்த எண்பது, தொண்ணூறு ஜெனரேஷன் வரைக்குமே எல்லாரையுமே வீணாக்கினது இவங்கதான்.இந்த ஜெனரேஷனுடைய மனசுல, பொண்ணுங்கன்னா இப்படித்தான் இருக்கணும்னு ஒரு வரையறையை ஏற்படுத்தியதும் நீங்கதான். ஒரு ஆணுக்கு, பொண்ணுன்னா இப்படித்தான் இருக்கணும் அப்படிங்கிற வரையறையை ஏற்படுத்தியதும் நீங்கதான். ஒரு பொண்ணுக்கு, பொண்ணுன்னா இப்படித்தான் இருக்கணும், அப்பதான் நம்மளை ஒரு பையன் பார்ப்பான் அப்படிங்கிற மாதிரியான ஒரு எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியதும் நீங்கதான்.

இப்போ கத்ரீனா கைஃபோட உடலைப் பார்த்து கமெண்ட் பண்றவங்க எல்லாம் யாரா இருப்பாங்க தெரியுமா? அந்த எண்பது, தொண்ணூறுகள்ல பிறந்த அந்த ஜெனரேஷனாகத்தான் இருப்பாங்க.

எனக்கு இவங்களைப் பார்க்கும்பொழுது ஒரு விஷயம் வருத்தமா இருக்கு. நீங்க கற்பனையில, கனவுல வாழ்ந்த ஒரு நடிகையையே, அவங்களுடைய வயதையோ அல்லது அவங்களுக்கு குழந்தை பிறந்ததுக்கு அப்புறம் ஏற்பட்ட உடல் மாற்றத்தையோ உங்களால ஏத்துக்க முடியாம இந்த மாதிரி கமெண்ட் பண்றீங்க இல்லையா? உங்களுடைய சொந்த மனைவியை நீங்க எந்த அளவுக்கு கமெண்ட் பண்ணுவீங்க? எப்படி அவங்களை ட்ரீட் பண்ணுவீங்க? அல்லது எப்படி அவங்களைப் பத்தி உங்க மனசுக்குள்ளயாவது நினைப்பீங்க? ஏன்னா உங்களுடைய மனசுல அந்த மாதிரி எண்ணம் இல்லைனா, பார்க்கிற இன்னொருத்தவங்களை நீங்க அந்த மாதிரி கமெண்ட் பண்ண மாட்டீங்க.

முதல்ல ஒரு விஷயம் புரிஞ்சுக்கோங்க. ஒவ்வொருத்தங்களுடைய உடம்பும் வித்தியாசமானது. எல்லாருடைய உடம்பும் ஒரே மாதிரி இருக்காது. ஒருத்தங்களுக்கு பிரெக்னென்டா இருக்கும்போதும் சரி, அவங்களுக்கு குழந்தை பிறக்கும்போதும் சரி, குழந்தை பிறந்ததுக்கு அப்புறமும் சரி, அவங்க எவ்வளவு விஷயங்களை உடல் அளவுல ஃபேஸ் பண்றாங்க அப்படிங்கிறதை உங்களால இமேஜின் கூட பண்ணிப் பார்க்க முடியாது. அவ்வளவு மாற்றங்கள் உடல்ல ஏற்படும்.

அதுவும் இல்லாம ஒவ்வொருத்தவங்களுக்கும் வயசும் ஆயிட்டே போகுது. நம்ம பத்து வயசுல இருக்கிற மாதிரி இருபது வயசுல இருக்க மாட்டோம். இருபது வயசுல இருக்கிற மாதிரி முப்பது வயசுல இருக்க மாட்டோம். முப்பது வயசுல இருக்கிற மாதிரி நாற்பது வயசுல இருக்க மாட்டோம்.

அவங்க நடிகர், நடிகைகளா இருந்தாலும் அவங்களும் சாதாரண மனுஷங்கதான். ஒவ்வொருத்தவங்களுடைய உடம்பும் ஒவ்வொரு மாதிரி. ஒருத்தவங்களுக்கு சீக்கிரம் உடம்பு ஏறிடும். ஒருத்தவங்களுக்கு என்ன செஞ்சாலும் உடம்பு ஏறவே ஏறாது. ஒருத்தவங்களால டக்குன்னு உடம்பைக் குறைக்க முடியும். ஒருத்தவங்களால என்ன செஞ்சாலும் உடம்பைக் குறைக்கவும் முடியாது. சில பேர் எப்பவுமே ஒல்லியாத்தான் இருப்பாங்க. சில பேர் எப்பவுமே குண்டாத்தான் இருப்பாங்க. இது எல்லாமே அவங்க அவங்களுடைய உடல்வாகைப் பொறுத்து, அவங்களுடைய ஜீனைப் பொறுத்து இருக்கு. இந்த ஒரு பேசிக் விஷயம் கூட உங்களால புரிஞ்சுக்க முடியல.

இதுமாதிரி ஹீரோயினா இருந்தாலும்(பல ஹீரோயின்கள்), அவங்களுடைய கணவன் அவங்களை சந்தோஷமா பார்க்குறாங்க, நல்லபடியா கவனிச்சுக்குறாங்க, அவங்க கூட சந்தோஷமா இருக்காங்க. அதனாலதான் அவங்க அவங்களுடைய உடலைப் பற்றி பெருசா கவலைப்பட்டுக்காம அவங்க பாட்டுக்கு இருக்காங்க. அதுதான் ஒரு பெண்ணுக்கு ரொம்ப முக்கியம்.

நான் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு நாற்பத்தி ரெண்டு, நாற்பத்தி அஞ்சு கிலோதான் இருந்திருப்பேன். கல்யாணம் பண்ணதுக்கு அப்புறமும் நான் ஒரு நாற்பத்தி எட்டு கிலோதான் இருந்தேன். அடுத்தடுத்த பிரெக்னென்சிக்குப் பிறகு, என்னுடைய இரண்டாவது குழந்தை பிறந்தபோது என்னுடைய வெயிட் எழுபத்தி ஆறு கிலோ. நாற்பத்தி எட்டுல இருந்து எழுபத்தி ஆறு கிலோல நான் இருந்தேன்.

நாற்பத்தி எட்டுல நான் எப்படி இருந்திருப்பேன், எழுபத்தி ஆறுல நான் எப்படி இருந்திருப்பேன்னு யோசிச்சுப் பாருங்க. எழுபத்தி ஆறு கிலோல நான் இருந்தபோது, நான்தான் ஆக்சுவலா, “நான் இவ்வளவு குண்டா இருக்கிறேனே, நான் இவ்வளவு வெயிட் போட்டுட்டேனே” அப்படின்னு ஃபீல் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என்னுடைய ஹஸ்பண்ட் ஒரு நாள்கூட என்னை அந்த மாதிரி நினைச்சதே கிடையாது. என்னைப் பார்த்து அவர், “நல்லா கொழு கொழுன்னு அழகா இருக்க” அப்படின்னுதான் சொல்லுவாரே தவிர, ஒரு நாள்கூட என்னைக் குறைவா சொன்னதே கிடையாது.

நான்தான், “இந்த உடம்பைக் குறைக்கணும். ரொம்ப வெயிட் ஆகிட்டேன். எப்படியாவது வெயிட் குறைச்சு திருப்பி பழையபடி ஆகணும். அதுக்கான முயற்சிகள் செய்யணும்” அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டே இருப்பேன்.

ஆனா அவர் என்ன சொல்லுவார்னா, “எதுக்கு உன்னை இப்படி ஃபோர்ஸ் பண்ணிக்கிற? எதுக்கு நீ இவ்வளவு கஷ்டப்படுற? அது உன்னுடைய உடம்பு. அதுக்கு டைம் கொடு. எதுக்கு நீ அதைப் பற்றி ஸ்ட்ரெஸ் எடுத்துக்கிற? ” அப்படின்னுதான் சொல்லுவாரே தவிர, ஒரு நாள்கூட, “நீ வெயிட் போட்டுட்ட. முன்னாடி மாதிரி இல்ல” அப்படின்னு சொன்னதே கிடையாது.

ரெண்டு குழந்தைகள் பிறந்ததுக்கு அப்புறம் நான் ஒரு தடவை  மொட்டையடிச்சேன். மொட்டையடிச்சபோது என்னுடைய நாத்தனார் வந்து, “பரவாயில்ல, உங்களுக்கு ரொம்ப தைரியம். இப்ப போய் மொட்டையடிக்கிறீங்க” அப்படின்னாங்க.

எனக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு ,அப்போ நான் அவங்ககிட்ட சொன்னேன், “நான் எப்படி இருந்தாலும் என்னைப் பார்க்க, என்னை ரசிக்கிறதுக்கு என்னுடைய ஹஸ்பண்ட் இருக்காரு. நான் எதுக்காக கவலைப்படணும்?” அப்படின்னு சொன்னேன். 

என்னுடைய ஃபேமிலில, என்னுடைய ஜீன்ல எல்லாருமே ஒல்லியா இருக்கிறவங்க. அதனால என்னுடைய உடம்பு இயற்கையாவே ஒல்லியாத்தான் இருக்கும்.

இப்பவும்  நான் பழையபடி எவ்வளவு வெயிட் கம்மியா இருந்தாலும், என்னுடைய வயிறு பகுதி இன்னும் பெருசாத்தான் இருக்கு. வயிறு பகுதி சின்னதாகல.

இப்பவும் நான், “இது மட்டும் குறையவே மாட்டேங்குது, இது மட்டும் குறையவே மாட்டேங்குது”ன்னு புலம்பிட்டுத்தான் இருப்பேன்.

ஆனா இப்பவும் என்னுடைய ஹஸ்பண்ட் சொல்றது, “அதனால என்ன? அதை எதுக்கு நீ பெருசா கன்சிடர் பண்ணிக்கிற? லூசான ஷர்ட் போட்டுக்கோ. அவ்வளவுதான். இதுக்குப் போய் நீ ஃபீல் பண்றியா?” அப்படின்னுதான் சொல்லுவாரே தவிர, இப்பவும் என்னுடைய உடம்பு முன்னாடி மாதிரி இல்லையே அப்படிங்கிற மாதிரி அவர் ஒரு நாளும் நினைச்சதும் கிடையாது, சொன்னதும் கிடையாது. இப்போ வரைக்கும் என்னை எந்த விதத்துலையும் குறைவா அவர் நினைச்சதே இல்ல.

இப்படி பட்ட ஒரு வாழ்க்கைத்துணை நமக்கு இருக்கும்பொழுது, நம்ம எதைப்பற்றியும், யாரைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டியதும்  கிடையாதுனு நான் எப்பவுமே நினைப்பேன். அதைவிட பெருசு அந்த பொண்ணுக்கு வேற எதுவுமே இல்ல . 

ஆனா ஒருத்தவங்களைக் கமெண்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, நீங்க அந்த இடத்துல உங்களை வச்சு எப்பவுமே யோசிச்சுப் பாருங்க. 

அவங்க எல்லாம் ஒரு செலிப்ரிட்டி அப்படிங்கிறதுனால அவங்களை ரொம்ப ஈஸியா நீங்க கமெண்ட் பண்ணிட்டு போயிடுறீங்க.

செலிப்ரிட்டிக்கும் மேல, அவங்க ஒரு நார்மல் ஹியூமன் அப்படிங்கிறதை மறந்துறாதீங்க.

நான்கு நிமிட வான்வழிப் பயணம்… நியூயார்க்கின் இன்னொரு முகத்தைக் காட்டும் ரூஸ்வெல்ட் ஐலண்ட்!

நியூயார்க் என்றதும் நமக்கு நினைவுக்கு வருவது வானத்தைத் தொடும் கட்டடங்களும், பரபரப்பான தெருக்களும், வேகமாக நடக்கும் மனிதர்களும்தான். ஆனால் அந்த உயரமான கட்டடங்களை ஆற்றின் மறுகரையிலிருந்து நிதானமாக ரசிக்கவும், கரையோரம் நடக்கவும், நகரத்தின் பழைய வரலாற்றை அறிந்துகொள்ளவும் ஓர் இடம் இருக்கிறது  Roosevelt Island.

மன்ஹாட்டனுக்கும் குயின்ஸுக்கும் இடையே அமைந்திருக்கும் இந்தச் சிறிய தீவுக்குச் செல்லும் பயணமே ஒரு சுவாரசியமான அனுபவம். கேபிளில் தொங்கியபடி, ஆற்றுக்கு மேலே நம்மை அழைத்துச் செல்லும் Roosevelt Island Tram அதற்கான அழகான ஆரம்பம்.

இந்தப் பயணத்தில் நாம் கடப்பதும், பின்னர் கரையோரம் நடந்து ரசிப்பதும் East River. ஹட்சன் ஆறு மன்ஹாட்டனின் மேற்குப் பக்கத்தில் இருக்கிறது; ரூஸ்வெல்ட் ஐலண்ட் இருப்பது அதன் கிழக்குப் பக்கம்.

மன்ஹாட்டனில் Second Avenue, East 59th–60th Streets அருகிலுள்ள ட்ராம் நிலையத்தில் ஏற வேண்டும். அங்கிருந்து தீவில் இருக்கும் Roosevelt Island Tramway Plaza வரை நேரடியாகப் பயணம் செய்யலாம். நடுவில் வேறு நிறுத்தம் இல்லை.

1976-ல் தொடங்கப்பட்ட இந்த ட்ராம், முதலில் தற்காலிகப் போக்குவரத்து ஏற்பாடாக உருவானது. பிறகு தீவுக்கும் மன்ஹாட்டனுக்கும் இடையிலான நிரந்தரப் போக்குவரத்தாக மாறிவிட்டது. இன்று சுற்றுலாப் பயணிகளோடு, தீவில் வசிக்கும் மக்களும் இதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ட்ராமின் வரலாறும் நிலைய விவரங்களும்

ட்ராம் நகர்ந்து மேலே செல்லும்போது, கீழே இருந்த தெருக்களும் வாகனங்களும் சிறிதாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கும். அருகே நீண்டு செல்லும் Queensboro Bridge, கீழே பரந்த East River, பின்னால் உயர்ந்து நிற்கும் மன்ஹாட்டனின் கட்டடங்கள் — சில நிமிடங்களுக்குள் நியூயார்க்கைப் பார்க்கும் கோணமே மாறிவிடும்.

ஒரு வழிப் பயணம் சுமார் நான்கு நிமிடங்கள்தான். ட்ராம் சுமார் 250 அடி உயரம் வரை செல்கிறது. குறுகிய பயணமாக இருந்தாலும், கண்ணாடிச் சாளரங்கள் வழியாகப் பார்க்கும் நகரக்காட்சி அந்தப் பயணத்தின் முக்கியமான ஈர்ப்பு. பயண நேரம் மற்றும் உயரம்

இதற்குப் பெரிய சுற்றுலா டிக்கெட் வாங்க வேண்டியதில்லை. செப்டம்பர் 2026 நிலவரப்படி சாதாரண முழுக் கட்டணம் ஒருவருக்கு ஒரு வழி $3; தனித்தனியாகக் கட்டணம் செலுத்திப் போய் வர $6. OMNY, contactless வங்கி அட்டை அல்லது போனில் உள்ள digital wallet மூலம் tap செய்து செலுத்தலாம்.  ட்ராம் கட்டண முறை, தற்போதைய OMNY கட்டணம்

தீவில் இறங்கியதும், தெற்குப் பகுதியை நோக்கிக் கரையோரமாக நடக்கலாம். மன்ஹாட்டனை நோக்கிய மேற்குக் கரைப் பாதையில் செல்லும்போது, ஆற்றுக்கு அப்பால் அதன் உயரமான கட்டடங்கள் வரிசையாகத் தெரியும்.

அந்தக் கட்டடங்களுக்கு நடுவில் நின்று மேலே பார்ப்பதற்கும், மறுகரையில் நின்று அவற்றின் முழு உருவத்தையும் பார்ப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. இங்கே கொஞ்சம் நின்று பார்க்கலாம். புகைப்படங்கள் எடுக்கலாம். ஆற்றின் ஓட்டத்தையும், அந்த நேரத்தில் செல்லும் படகுகளையும் ரசிக்கலாம்.

                                            

தெற்கே செல்லும் இந்த நடையில் Cornell Tech பகுதியைக் கடந்து, Southpoint Park பக்கம் வரலாம். சுமார் ஏழு ஏக்கர் பரப்புள்ள இந்தப் பூங்காவில் பசுமையோடு மன்ஹாட்டன், குயின்ஸ் நகரக்காட்சிகளையும் பார்க்க முடியும். பழைய மருத்துவ வரலாற்றை நினைவூட்டும் கட்டடங்களும் இந்தப் பகுதியில் இருக்கின்றன. Southpoint Park அறிமுகம்

அவற்றில் கவனத்தை ஈர்ப்பது, சிதிலமடைந்த நிலையில் நிற்கும் ஒரு பழைய கற்கட்டடம் — Smallpox Hospital, அல்லது Renwick Ruin.

இது உள்ளே சென்று கண்காட்சிகளைப் பார்க்கும் அருங்காட்சியகம் அல்ல. ஒரு காலத்தில் நோயாளிகளுக்குச் சிகிச்சை அளித்த மருத்துவமனையின் எஞ்சிய கட்டடம். அதுவும் சிக்கன் பாக்ஸ் என்று சொல்லப்படும் சின்னம்மைக்கான மருத்துவமனை அல்ல; smallpox — பெரியம்மை நோயாளிகளுக்காக அமைக்கப்பட்ட மருத்துவமனை.

1856-ல் திறக்கப்பட்ட இந்த மருத்துவமனையை James Renwick Jr. வடிவமைத்தார். மன்ஹாட்டனில் இருக்கும் St. Patrick’s Cathedral-ஐ வடிவமைத்தவரும் இவர்தான்.

“ஏன் மருத்துவமனையைத் தீவில் கட்டினார்கள்?” என்ற கேள்வி எழலாம். பெரியம்மை நோயாளிகளுக்குச் சிகிச்சை அளிப்பதோடு, அவர்களை நகரின் மற்ற மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தி நோய்ப்பரவலைக் கட்டுப்படுத்துவது அதன் முக்கியமான நோக்கம். சுற்றிலும் நீர் சூழ்ந்த தீவு அதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

பின்னர், 1886-ல் இந்தக் கட்டடம் செவிலியர் பயிற்சிப் பள்ளிப் பயன்பாட்டுக்கு மாற்றப்பட்டது. 1950-களில் காலியாகி, காலப்போக்கில் சிதிலமடைந்தது. இன்று இது பாதுகாக்கப்படும் வரலாற்றுச் சின்னமாக இருக்கிறது. மருத்துவமனையின் வரலாறு

இந்தக் கட்டடத்தைப் பார்க்கும்போது, இன்றைய நியூயார்க்கின் உயரமான கண்ணாடிக் கட்டடங்களுக்குப் பின்னால் இப்படியொரு மருத்துவ வரலாறும் இருக்கிறது என்பது புரியும். ஒருகாலத்தில் நோயாளிகளும் செவிலியர்களும் இருந்த இடத்தில், இன்று பழைய சுவர்களும் சாளரத் திறப்புகளும் எஞ்சியிருக்கின்றன.

கட்டடத்தின் உள்ளே அல்லது அதைச் சுற்றியுள்ள வேலிக்குள் பொதுமக்கள் செல்ல அனுமதி இல்லை. திறந்துள்ள பொதுப் பாதைகளிலிருந்து, வேலிக்கு வெளியே நின்றுதான் பார்க்க வேண்டும். கட்டடத்தை உறுதிப்படுத்தி எதிர்காலத்தில் பொதுமக்களுக்கு அணுகக்கூடிய இடமாக மாற்றுவதற்கான முயற்சிகள் நடைபெறுகின்றன. தற்போதைய பார்வையாளர் அணுகல்

அங்கிருந்து மேலும் தெற்கே சென்றால், தீவின் நுனியில் Franklin D. Roosevelt Four Freedoms State Park வருகிறது.

இங்கே நினைவுகூரப்படுபவர் அமெரிக்காவின் முன்னாள் அதிபர் Franklin D. Roosevelt. இந்தத் தீவுக்கு முன்பு Blackwell’s Island என்றும், பின்னர் Welfare Island என்றும் பெயர்கள் இருந்தன. 1973-ல் ரூஸ்வெல்ட்டை நினைவுகூரும் வகையில் Roosevelt Island என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. தீவின் பெயர் மாற்ற வரலாறு

பூங்காவில் வரிசையாக நிற்கும் மரங்கள், நடுவிலுள்ள புல்வெளி, வெண்மையான கற்களால் அமைக்கப்பட்ட நினைவிடப் பகுதி ஆகியவை நம்மைத் தீவின் தெற்கு முனையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன. அங்கே ரூஸ்வெல்ட்டின் தலை உருவச் சிற்பத்தையும் பார்க்கலாம்.

இந்த நினைவிடத்தை வடிவமைத்தவர் கட்டடக் கலைஞர் Louis Kahn. 1970-களில் உருவான திட்டம், நீண்ட தாமதத்துக்குப் பிறகு 2012-ல் பொதுமக்களுக்குத் திறக்கப்பட்டது. ஒரு தலைவரின் உருவத்தை மட்டும் காண்பிப்பதோடு நிற்காமல், அவர் முன்வைத்த கருத்துகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கக்கூடிய இடமாக இது அமைந்திருக்கிறது. நினைவிடத்தின் உருவாக்கமும் வடிவமைப்பும்

அதனால்தான் இதற்கு Four Freedoms — நான்கு சுதந்திரங்கள் என்று பெயர்.

1941 ஜனவரி 6-ல் ரூஸ்வெல்ட் ஆற்றிய உரையில், உலகில் அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டிய நான்கு அடிப்படைச் சுதந்திரங்களை முன்வைத்தார்:

• பேச்சு மற்றும் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் சுதந்திரம்.

• தங்கள் நம்பிக்கையின்படி வழிபடும் சுதந்திரம்.

• அடிப்படைத் தேவைகள் கிடைக்காத வறுமையிலிருந்து விடுதலை.

• அச்சத்திலிருந்து விடுதலை.

இந்தக் கருத்துகளையே நினைவிடம் எடுத்துச் சொல்கிறது. ஆற்றை நோக்கி நின்றுகொண்டு அவற்றைப் படிக்கும்போது, அந்த இடம் ஒரு புகைப்படப் பின்னணியாக மட்டும் இல்லாமல், வரலாற்றையும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கிறது. நான்கு சுதந்திரங்களின் பின்னணி

தீவின் தெற்கு முனையிலிருந்து East River, மன்ஹாட்டன் skyline, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தலைமையகக் கட்டடம் ஆகியவற்றைப் பார்க்கலாம். கரையோர நடை, பழைய மருத்துவமனை, ரூஸ்வெல்ட் நினைவிடம் என்று வந்த பயணம் இங்கே ஒரு விரிவான நகரக்காட்சியுடன் நிறைவடைகிறது. நினைவிடத்திலிருந்து தெரியும் காட்சிகள்

இந்தப் பயணத்தின் நல்ல விஷயம், கரையோர நடை, Southpoint Park, மருத்துவமனைச் சிதிலங்களை வெளியிலிருந்து பார்ப்பது, Four Freedoms Park-ன் வழக்கமான நுழைவு ஆகியவற்றுக்குத் தனி நுழைவுக் கட்டணம் தேவையில்லை. ட்ராம் கட்டணம், நீங்கள் அங்கு வருவதற்கான மற்ற போக்குவரத்துச் செலவு, உணவு போன்றவையே தனிச் செலவுகள். Four Freedoms Park பொதுமக்களுக்கு இலவசமாகத் திறந்திருப்பதை மாநிலப் பூங்கா நிர்வாகம் உறுதிப்படுத்துகிறது. நுழைவு மற்றும் நேர விவரங்கள்

ஒரு முக்கியமான திட்டமிடல் குறிப்பு: Four Freedoms Park செவ்வாய்க்கிழமைகளில் மூடப்பட்டிருக்கும். வழக்கமாக ஏப்ரல் முதல் அக்டோபர் வரை காலை 9 மணி–மாலை 7 மணி; நவம்பர் முதல் மார்ச் வரை காலை 9 மணி–மாலை 5 மணி திறந்திருக்கும். ட்ராம் இரவு வரை இயங்கினாலும், நினைவிடப் பூங்கா அதே நேரம் வரை திறந்திருக்காது. பார்வையாளர் நேரங்கள்

ட்ராம் பயணத்தையும், கரையோர நடையையும், வரலாற்று இடங்களையும் அவசரமில்லாமல் ரசிக்க இரண்டு முதல் மூன்று மணி நேரம் ஒதுக்கலாம் என்பது ஒரு நடைமுறைப் பரிந்துரை. திரும்பும்போது தீவின் ட்ராம் நிலையத்துக்கே வந்து, மன்ஹாட்டன் செல்லும் ட்ராமில் ஏறலாம்.

நான்கு நிமிடங்கள் ஆற்றுக்கு மேலே பயணம் செய்து தொடங்கிய சுற்றுலா, கரையோரத்தில் நகரத்தை ரசிக்கும் நடையாகவும், பழைய மருத்துவமனையின் வரலாறாகவும், நான்கு சுதந்திரங்களை நினைவூட்டும் சந்திப்பாகவும் மாறிவிடுகிறது.

நியூயார்க்கை நிதானமாகப் பார்க்க விரும்புபவர்களுக்கு, ரூஸ்வெல்ட் ஐலண்ட் இப்படியொரு அழகான இடம்.

பாடலின் வரிகள் - 96 , கரை வந்த பிறகே

படம் : 96

பாடியவர்கள்  : பிரதீப் குமார் 
பாடல் எழுதியவர் : கார்த்திக் நேத்தா
இசை : கோவிந்த் வசந்தா  

கரை வந்த பிறகே

பிடிக்குது கடலை

நரை வந்த பிறகே

புரியுது உலகை

நேற்றின் இன்பங்கள் யாவும் கூடியே 

இன்றை இப்போதே அர்த்தம் ஆக்குதே 

இன்றின் இப்போதின் இன்பம் யாவுமே 

நாளை ஓர் அர்த்தம் காட்டுமே 

வாழா என் வாழ்வை வாழவே 

தாளாமல் மேலே போகிறேன் 

தீர உள் ஊற்றை தீண்டவே 

இன்றே இங்கே மீள்கிறேன் 

இங்கே இன்றே ஆள்கிறேன் 

ஹே யாரோபோல் நான் என்னை பார்க்கிறேன் 

ஏதும் இல்லாமலே இயல்பாய் 

சுடர் போல் தெளிவாய் 

நானே இல்லாத ஆழத்தில் நான் வாழ்கிறேன் 

கண்ணாடியாய் பிறந்தே 

காண்கின்ற எல்லாமும் நான் ஆகிறேன்

இரு காலின் இடையிலே உரசும் பூனையாய் வாழ்க்கை போதும் அடடா 

எதிர் காணும் யாவுமே தீண்ட தூண்டும் அழகா….. 

நானே நானாய் இருப்பேன் 

நாளில் பூராய் வசிப்பேன் 

போலே வாழ்ந்தே சலிக்கும் வாழ்வை மறைக்கிறேன் 

வாகாய் வாகாய் வாழ்கிறேன் 

பாகாய் பாகாய் ஆகிறேன் . . . 

தோ…காற்றோடு வல்லூரு தான் போகுதே 

பாதை இல்லாமலே அழகாய் 

நிகழே அதுவாய் 

நீரின் ஆழத்தில் போகின்ற கல் போலவே 

ஓசை எல்லாம் துறந்தே 

காண்கின்ற காட்சிக்குள் நான் மூழ்கினேன் 

திமிலேரி காளை மேல் தூங்கும் காகமாய் பூமி மீது இருப்பேன் 

புவி போகும் போக்கில் கை கோர்த்து நானும் நடப்பேன் 

ஏதோ ஏகம் எழுதே 

ஆஹா ஆழம் தருதே 

தாய் போல் வாழும் கணமே ஆரோ பாடுதே…. 

ஆரோ ஆரிராரிரோ….. 

ஆரோ ஆரிராரிரோ… 

கரை வந்த பிறகே

பிடிக்குது கடலை

நரை வந்த பிறகே

புரியுது உலகை

நேற்றின் இன்பங்கள் யாவும் கூடியே 

இன்றை இப்போதே அர்த்தம் ஆக்குதே 

இன்றின் இப்போதின் இன்பம் யாவுமே 

நாளை ஓர் அர்த்தம் காட்டுமே

ஆரோ ஆரிராரிரோ….. 

ஆரோ ஆரிராரிரோ… 

நியூயார்க்கின் முக்கிய வீதிகளும் தெருக்களும்

Manhattan-ன் பெரும்பாலான மையப் பகுதிகளில் Avenues வடக்கு–தெற்காகவும், Streets கிழக்கு–மேற்காகவும் செல்கின்றன. Street எண்கள் அதிகரித்தால் வடக்கே போகிறீர்கள். Broadway குறுக்காகச் செல்லும் முக்கியமான விதிவிலக்கு. Downtown-ல் இந்தக் கட்டம் போன்ற அமைப்பு மாறிவிடும்.

1. Fifth Avenue — luxury shopping, பிரபலக் கட்டடங்கள், அருங்காட்சியகங்கள்

பெரிய branded showrooms இருக்கும் avenue இதுதான். ஆனால் முழு Fifth Avenue-யும் shopping பகுதி கிடையாது; எந்த Street அருகில் இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்து அதன் தன்மை மாறும்.

• 49th–59th Streets பகுதி: Cartier, Tiffany & Co., Bergdorf Goodman போன்ற luxury shopping இடங்களும் புகழ்பெற்ற கடை முகப்புகளும்.
• 50th Street அருகில்: St. Patrick’s Cathedral. பரபரப்பான நகரத்துக்கு நடுவில் இருக்கும் பிரம்மாண்டமான தேவாலயம்.
• Rockefeller Center: Fifth–Sixth Avenues இடையில் இருக்கும் பெரிய வளாகம்; கட்டடக்கலை, plaza, Top of the Rock நகரக்காட்சி ஆகியவற்றுக்குப் பிரபலம்.
• 59th Street: Apple-ன் glass cube, The Plaza Hotel, Central Park-ன் தென்கிழக்கு மூலை.
• 42nd Street: New York Public Library-ன் சிங்கச் சிலைகள் கொண்ட பிரதான கட்டடம்.
• 34th Street: Empire State Building.
• மேலும் வடக்கே: The Met, Guggenheim உள்ளிட்ட அருங்காட்சியகங்கள் இருக்கும் Museum Mile பகுதி.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Window shopping, கட்டடங்களை ரசித்தல், புகைப்படங்கள், museum visit. Luxury shopping-க்கு 49th–59th Streets பகுதியை முதலில் தேர்ந்தெடுக்கலாம். Fifth Avenue வழிகாட்டி

2. Sixth Avenue — Bryant Park, Radio City, Midtown நகரச் சூழல்

இதன் மற்றொரு பெயர் Avenue of the Americas; இரண்டும் ஒரே சாலை.

• 40th–42nd Streets: Bryant Park. சுற்றிலும் உயரமான கட்டடங்கள் இருக்க, நடுவில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்க ஏற்ற பூங்கா.
• 50th Street: Radio City Music Hall — புகழ்பெற்ற அரங்கமும் அதன் வெளிப்புற signage-மும்.
• Rockefeller Center-ன் மேற்குப் பக்கம்: இங்கிருந்தும் வளாகத்துக்குச் செல்லலாம்.
• 34th Street அருகில்: Herald Square, Macy’s shopping பகுதி.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Midtown-ல் நடைப்பயணம், பூங்காவில் ஓய்வு, shopping. Bryant Park-ன் மேற்குப் பக்கம் Sixth Avenue; library இருக்கும் கிழக்குப் பக்கம் Fifth Avenue. Sixth Avenue இடங்கள்

3. Seventh Avenue — Times Square, theatre, பெரிய நகரத்தின் பரபரப்பு

• Broadway-யுடன் சேரும் 42nd–47th Streets பகுதி: Times Square-ன் பிரபலமான மையப் பகுதி — பெரிய digital screens, pedestrian plazas, கூட்டம், புகைப்படங்கள்.
• சுற்றியுள்ள தெருக்கள்: Broadway நாடகங்கள் மற்றும் musicals நடைபெறும் பல அரங்குகள்.
• 34th Street அருகில்: Penn Station மற்றும் Madison Square Garden வளாகம்.
• 57th Street: Carnegie Hall, இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குப் புகழ்பெற்ற அரங்கம்.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Times Square விளக்குகளைப் பார்க்கவும், ஒரு musical பார்க்கவும். மாலை இருட்டத் தொடங்கிய பிறகு விளம்பரத் திரைகளின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும்.

Times Square ஒரு avenue பெயர் அல்ல; Seventh Avenue–Broadway சுற்றியுள்ள பகுதியின் பெயர். Times Square அதிகாரப்பூர்வ வழிகாட்டி

4. Broadway — ஒரே சாலையில் பலவிதமான Manhattan

Broadway என்பது Times Square-ல் மட்டும் இருக்கும் தெரு கிடையாது; Manhattan முழுவதும் நீளமாகச் செல்லும் சாலை.

• Midtown: Times Square மற்றும் Theatre District.
• 23rd Street: Fifth Avenue-யுடன் சந்திக்கும் இடத்தில் Flatiron Building; அருகில் Madison Square Park.
• 14th Street அருகில்: Union Square — மக்கள் கூடும் plaza, shopping, சுற்றியுள்ள உணவகங்கள்.
• SoHo பகுதி: Shopping மற்றும் பழைய கட்டட முகப்புகளை ரசித்து நடப்பதற்கு.
• Lower Manhattan: Trinity Church, Bowling Green அருகிலுள்ள Charging Bull.

எதற்காகச் செல்லலாம்? உங்களுக்குப் பிடித்த பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்து நடக்கலாம். “Broadway முழுவதையும் நடந்துவிடலாம்” என்று திட்டமிட வேண்டிய அளவுக்கு இது சிறிய சாலை அல்ல. Flatiron பகுதி அறிமுகம்

5. Madison Avenue — boutiques, designer fashion

குறிப்பாக Upper East Side-ல், 60s–80s Streets சுற்றிலும்  luxury boutiques, designer fashion, நகைக்கடைகள், galleries ஆகியவற்றுக்குப் பிரபலம்.

Fifth Avenue-ன் பெரிய flagship stores அனுபவத்துடன் இதையும் சேர்த்துப் பார்க்கலாம். Central Park-ல் நடைப்பயணம் அல்லது museum visit முடித்துவிட்டு இந்தப் பக்கம் வருவது வசதி.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Designer shopping, boutique browsing, அழகான கடை முகப்புகள். Madison Avenue shopping directory

6. Park Avenue மற்றும் Lexington Avenue — கட்டடக்கலை, Grand Central, shopping

இவை இரண்டு தனித்தனி avenues.

Avenue : Park Avenue

பார்க்க வேண்டியது : Grand Central சுற்றுப்பகுதி; வடக்கே செல்லும்போது அகலமான சாலை, நடுவிலுள்ள பசுமைப் பகுதிகள், பெரிய கட்டடங்கள்

எதற்குப் பொருத்தம்? :

நகரக் கட்டடக்கலை, புகைப்படங்கள்

Avenue : Lexington Avenue

பார்க்க வேண்டியது : 42nd Street அருகில் Chrysler Building வெளிப்புறம்; 59th Street-ல் Bloomingdale’s

எதற்குப் பொருத்தம்? : கட்டடங்கள் மற்றும் department-store shopping

Grand Central-ன் உள்ளே சென்று main concourse-ஐப் பார்ப்பது இந்தப் பகுதியில் முக்கியமான அனுபவம். Midtown அறிமுகம்

7. Eighth மற்றும் Ninth Avenues — Columbus Circle, உணவகங்கள், Chelsea Market

• Eighth Avenue–59th Street அருகில்: Columbus Circle, Central Park-ன் தென்மேற்கு நுழைவுப் பகுதி.
• Ninth Avenue, Hell’s Kitchen பகுதி: பலவிதமான உணவகங்கள்; Times Square அல்லது theatre visit-உடன் சேர்க்கலாம்.
• Ninth Avenue, 15th–16th Streets: Chelsea Market — ஒரே கட்டடத்தில் பல உணவு மற்றும் shopping இடங்கள்.
• Chelsea Market அருகில்: High Line-க்கு இணைத்துப் பயணம் செய்யலாம். அது பழைய உயர்மட்ட ரயில் பாதையில் அமைக்கப்பட்ட நடைப்பூங்கா.

எதற்காகச் செல்லலாம்? உணவு சாப்பிட்டு, பிறகு நகரத்தை வேறு உயரத்திலிருந்து ரசித்து நடக்க. Chelsea Market விவரங்கள், High Line வரைபடம்

Avenues தவிர, நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய முக்கிய Streets

தெரு	முக்கியமாகப் பார்க்க வேண்டியது
42nd Street	Times Square → Bryant Park / Library → Grand Central; கிழக்கு–மேற்காகச் சுற்ற நல்ல பாதை
34th Street	Macy’s / Herald Square, Empire State Building; மேலும் மேற்கே Hudson Yards பகுதி
23rd Street	Flatiron Building, Madison Square Park
47th Street	Fifth–Sixth Avenues இடையில் Diamond District
Wall Street	Financial District-ன் வரலாற்றுக் கட்டடங்கள்; Federal Hall மற்றும் அருகிலுள்ள New York Stock Exchange வெளிப்புறம்
Stone Street	Financial District-ல் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட சிறிய தெரு; உணவகச் சூழல்

Midtown இடங்களை இணைத்துப் பார்க்க NYC Tourism வழிகாட்டி உதவும்; தெற்குப் பகுதிக்கு Downtown Manhattan அறிமுகம் பார்க்கலாம்.

Wall Street பற்றிய முக்கியமான தெளிவு

“Wall Street Bull” என்று சொன்னாலும், Charging Bull சிலை Wall Street-ல் இல்லை; Broadway-ல் Bowling Green அருகில் இருக்கிறது. Wall Street-யும் சிலையும் ஒரே Financial District பகுதியில் இருப்பதால் ஒன்றாகச் சுற்றலாம். New York Stock Exchange-ன் பிரபலமான முகப்பு Broad Street பக்கம் இருக்கிறது. Charging Bull அமைந்துள்ள இடம்

சுற்றுவதற்கான மூன்று நடைப்பாதைகள்

இவை இடங்களின் அருகாமையை வைத்து நான் தொகுத்த பரிந்துரைகள்:

• பிரபலமான Midtown அனுபவம்: Grand Central → Library / Bryant Park → Fifth Avenue → St. Patrick’s Cathedral → Rockefeller Center → Times Square.
• Shopping மற்றும் Central Park: Fifth Avenue luxury shopping பகுதி → Plaza / Central Park → Madison Avenue.
• Downtown வரலாறு: Wall Street / Broad Street → Trinity Church → Charging Bull → Battery Park. வேறு நேரம் ஒதுக்கி அருகிலுள்ள World Trade Center, Oculus, 9/11 Memorial-ஐயும் சேர்க்கலாம்.

நினைவில் வைக்கச் சுலபமாக: Fifth = luxury; Sixth = Bryant Park / Radio City; Seventh + Broadway = Times Square; Madison = designer boutiques; Ninth = உணவு / Chelsea Market; Wall Street = finance மற்றும் வரலாறு.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஒரு தனிப் பயணம்… மன்ஹாட்டனும் நானும்!

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, தனியாக நியூயார்க் சென்று மன்ஹாட்டனைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்று கிளம்பினேன். முன்பே என் கணவருடன் பலமுறை சென்றிருக்கிறேன். ஆனால் தனியாகச் செல்வது இதுதான் முதல் முறை.

இந்த முறை நானே ரயில் ஏறி, நானே வழி கண்டுபிடித்து, எனக்குப் பிடித்தபடி சுற்றிப் பார்க்கப் போகிறேன்!

முதலில் ரயில் நிலையத்துக்குச் செல்ல ஊபர் புக் செய்தேன். அந்த டிரைவர் மிகவும் நன்றாகப் பேசினார். நானும் அவருடன் பேசிக்கொண்டே வந்தேன்.

“நான் முதல் முறையாகத் தனியாக நியூயார்க் சுற்றிப் பார்க்கப் போகிறேன்,” என்று என்னுடைய அன்றைய திட்டத்தைச் சொன்னேன். பேச்சு அப்படியே இந்தியா, மாணவர்கள், படிப்பு என்று சென்றது.

“இந்தியாவில் நல்ல கல்லூரிகள் இல்லையா? ஏன் இவ்வளவு இந்திய மாணவர்கள் அமெரிக்காவுக்கு வந்து படிக்கிறார்கள்?” என்று அவர் கேட்டார்.

“எங்கள் ஊரிலும் நல்ல கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. இருந்தாலும், அமெரிக்காவில் படித்தோம் என்று சொன்னால் அதற்குக் கூடுதல் மதிப்பு இருப்பதாகப் பார்க்கிறார்கள்,” என்று என் பார்வையைச் சொன்னேன்.

“ஆமாம், நீ சொல்வது சரிதான். அதனால்தான் இங்கே இவ்வளவு மாணவர்கள் இருக்கிறார்களா!” என்று அவர் புரிந்துகொண்டார்.

நானும் முன்பு ஊபர், லிஃப்டில் டிரைவராக வேலை செய்திருக்கிறேன். அதனால் அந்த வேலையைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தோம். அவருக்கு வருமானம் எப்படி இருக்கிறது, இந்த வேலை அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறதா என்றெல்லாம் கேட்டேன்.

அவர் வார இறுதிகளில் மட்டும்தான் இந்த வேலையைச் செய்வதாகச் சொன்னார். அவருடைய மகள் நர்சிங் படித்துக்கொண்டிருந்தார். மகளுடைய படிப்புக் கட்டணத்துக்கு உதவியாக இருக்கும் என்பதற்காக, கூடுதல் வருமானம் ஈட்ட இந்த வேலையைச் செய்வதாகச் சொன்னார்.

அந்தப் பேச்சுக்கிடையில், நான் வேலை செய்தபோது பயன்படுத்திய ஒரு வசதியைப் பற்றிச் சொன்னேன். எனக்கு மிகவும் தூரமான பயணங்களுக்குச் செல்ல விருப்பமில்லாததால், அருகிலுள்ள பகுதிகளில் ஓட்டுவதற்காகப் பயணத் திசை அல்லது எல்லை தொடர்பான அமைப்புகளைப் பயன்படுத்திய அனுபவத்தை அவரிடம் பகிர்ந்தேன்.

“அப்படியா? எனக்கு அது தெரியவே தெரியாது. நானும் பார்த்து செட் பண்ணிக்கிறேன்,” என்றார்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு விஷயத்தை இன்னொரு டிரைவருடன் பகிர்ந்து, அவருக்கு உதவியாக இருக்க முடிந்ததில் எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. அவரும் அன்பாகப் பேசினார். அன்றைய பயணத்தின் ஆரம்பமே இப்படி ஒரு நல்ல உரையாடலுடன் அமைந்துவிட்டது.

அந்த உற்சாகத்தோடு ரயில் நிலையத்துக்குச் சென்றேன். பென் ஸ்டேஷனுக்கான டிக்கெட்டை வாங்கிவிட்டேன். ஆனால் ரயிலில் ஏறுவதற்கு முன்பு ஒரு சந்தேகம்!

“நாம் சரியான ரயிலில்தான் ஏறுகிறோமா?”

முதல் தனிப் பயணம் என்பதால், தவறாக வேறு எங்காவது போய்விடக் கூடாதே என்ற எண்ணம் இருந்தது. பக்கத்தில் நின்றவர்களிடம், “இந்த ரயில் பென் ஸ்டேஷனுக்குப் போகும்தானே?” என்று கேட்டுக் கேட்டே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன்.

சரியான ரயில் என்று தெரிந்த பிறகு ஏறினேன். நான் இறங்க வேண்டியது கடைசி நிறுத்தம் என்று தெரிந்ததால், நடுவில் நிறுத்தத்தைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற கவலை இல்லை. கடைசி நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கினேன்.

நியூயார்க் செல்ல வேண்டும் என்பது பலருக்குப் பெரிய கனவாக இருக்கும். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், எனக்கு அப்படிப் பெரிய நியூயார்க் கனவு இருந்ததில்லை. ஆனால் என் கணவருக்கு அந்த மாதிரியான கனவுகள் நிறைய இருக்கின்றன.

“மன்ஹாட்டன்!” என்று சொன்னாலே பலரும் வியந்து பார்க்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு நகரத்தில் என் கணவர் தன்னுடைய நிறுவனத்தை வைத்திருக்கிறார் என்பது எனக்குப் பெருமையான விஷயம்.

அவருடன் முன்பே வந்திருப்பதால், அவருடைய அலுவலகத்துக்கு எப்படிப் போக வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ரயிலிலிருந்து இறங்கியதும், அலுவலகம் இருக்கும் தெருவுக்கு எளிதாக வந்துவிட்டேன்.

தனியாக வந்ததைப் பற்றி “பயம்” என்று சொல்ல முடியாது. “நம்மால் தனியாகப் போய்ச் சமாளிக்க முடியுமா?” என்ற ஒரு சின்னத் தயக்கம்தான் இருந்தது. அன்றைக்கு அந்தத் தயக்கம் உடைய ஆரம்பித்தது.

அங்கிருந்து நேராக நடக்கத் தொடங்கினேன். கொஞ்ச தூரத்தில் டைம்ஸ் ஸ்கொயர் வந்தது. அங்கிருந்த காட்சிகளைப் பார்த்தேன். சிறிது நேரம் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தேன். பிறகு மீண்டும் எழுந்து, சுற்றிலும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நடந்தேன்.

எனக்கு அப்போது மன்ஹாட்டனின் தெருக்கள், அவென்யூக்கள் எல்லாம் அத்துப்படி கிடையாது. டைம்ஸ் ஸ்கொயர் தெரியும், ஃபிஃப்த் அவென்யூ தெரியும். மற்றபடி, நடந்து பார்த்துத்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

அப்படி நகரத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நடைமுறைச் சிக்கல் வந்தது.

கழிப்பறைக்குப் போக வேண்டும்!

அன்றைக்கு எனக்குச் சுலபமாகக் கிடைக்காத விஷயம் அதுதான். அருகில் ஒரு கட்டடம் இருக்கிறது, ஒரு பேக்கரி இருக்கிறது, ஒரு உணவகம் இருக்கிறது என்பதற்காக அங்கே நமக்குப் பயன்படுத்தக் கழிப்பறை கிடைத்துவிடுவதில்லை. எங்கே செல்லலாம் என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது.

ChatGPT-யிடம் கேட்டுக் கேட்டே, அதன் உதவியுடன் பொதுமக்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய கழிப்பறையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தேன். அங்கே போய்ச் சேருவதற்குள் நன்றாக நடக்க வேண்டியிருந்தது.

ஒருவழியாகச் சென்று வெளியே வந்ததும், “அப்பாடா, பாத்ரூம் போயிட்டு வந்துட்டேன்! அடுத்து எங்கே போகலாம்?” என்று ChatGPT-யிடம் கேட்டேன்.

அப்போது, “சுற்றிப் பாருங்கள், அந்த இடத்தில் ஒரு தங்க நிறச் சிலை இருக்கும். அது பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான இடம்,” என்று சொன்னது.

“அட, நான் அங்கேதான் நிற்கிறேன்! அதுக்கு முன்னாடிதான் நின்னு வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்!”

நாம் ஓர் இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைக்கும்போது, ஏற்கெனவே அந்த இடத்திலேயே நின்றுகொண்டிருப்பது எவ்வளவு வேடிக்கையான அனுபவம்!

அந்த இடம்தான் ராக்கஃபெல்லர் சென்டர். அங்கிருக்கும் தங்க நிறச் சிலை Prometheus. கிறிஸ்மஸ் காலத்தில் பெரிய கிறிஸ்மஸ் மரத்தை அமைப்பதும், குளிர்காலத்தில் மக்கள் ஐஸ் ஸ்கேட்டிங் செய்வதும் அந்தப் பகுதியில்தான். அந்த இடத்தை நின்று ரசித்துப் பார்த்தேன். 

அதற்குள் பசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

பக்கத்தில் நம்ம ஊர் கையேந்திபவன் மாதிரி நிறைய உணவு வண்டிகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒரு ஹலால் உணவு வண்டியில் உணவு வாங்கிச் சாப்பிட்டேன்.

சாப்பிட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அருகில் ஓர் அழகான தேவாலயம் இருந்தது.

“என்ன சர்ச் இது? உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாமே!”

என்று உள்ளே சென்றேன்.

அவ்வளவு அழகாக இருந்தது! அமைதியாக, நிதானமாகப் பார்க்க முடிந்தது. சுற்றுலாப் பயணிகளும் வந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வெளியில் நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு, உள்ளே இருந்த அந்த அமைதி மிகவும் பிடித்திருந்தது. தேவாலயத்தைப் பார்த்ததில் சந்தோஷமாக இருந்தது.

சிறிய வரலாற்றுக் குறிப்பு: இந்த விவரிப்புக்குப் பொருந்துவது, ராக்கஃபெல்லர் சென்டர் அருகிலுள்ள St. Patrick’s Cathedral ஆக இருக்கலாம். Fifth Avenue-ல் இருக்கும் இந்தக் கோத்திக் பாணித் தேவாலயத்துக்கு 1858-ல் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு, 1879-ல் திறக்கப்பட்டது. கட்டடக் கலைஞர் James Renwick Jr. இதனை வடிவமைத்தார். இன்று நகரின் மையமாக இருக்கும் அந்தப் பகுதி, கட்டுமானம் தொடங்கிய காலத்தில் நகரத்திலிருந்து வெகுதொலைவில் இருப்பதாகக் கருதப்பட்டது என்பதும் சுவாரசியமான வரலாறு. 

தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்து மீண்டும் நடந்தேன். அன்றைய நடையில் ஃபிஃப்த் அவென்யூவில் லூயி வுட்டான் இருந்த இடம் வரைக்கும் சென்றேன்.

பிறகு, “புரூக்ளின் பிரிட்ஜையும் போய்ப் பார்த்துவிடலாமே!” என்று தோன்றியது.

ஆனால் அங்கே எப்படிப் போவது என்று தெரியவில்லை. அருகில் இருந்த நியூயார்க் போலீஸ் அதிகாரிகளிடமும் போக்குவரத்துப் போலீசாரிடமும் உதவி கேட்டேன்.

ஒருவர் ஒரு சப்வே வழியைச் சொன்னார். அவர் சொன்ன இடத்துக்குப் போனால், அங்கிருந்தவர்கள், “இல்லை, அந்தப் பக்கம் போங்கள்,” என்று வேறு பக்கம் அனுப்பினார்கள்.

இப்படியே ஒவ்வோர் இடமாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். எனக்குச் சரியான வழி பிடிபடவில்லை. ஆனால் கால் வலி மட்டும் நன்றாகப் பிடித்துக்கொண்டது!

கடைசியில், “ஐயோ, புரூக்ளின் வேண்டாம். திரும்பி டைம்ஸ் ஸ்கொயருக்கே போய்விடலாம்,” என்று நினைத்தேன்.

அங்கிருந்து டைம்ஸ் ஸ்கொயர் செல்லக் கிட்டத்தட்ட பத்துத் தெருக்களைக் கடந்து நடக்க வேண்டியிருந்தது.

“இன்னும் பத்துத் தெருவா?”

அப்போது ChatGPT, நடந்தே செல்ல வேண்டியதில்லை, சப்வேயில் சென்று டைம்ஸ் ஸ்கொயரில் இறங்கலாம் என்று சொன்னது.

“அப்பாடா! லோக்கல் ரயிலில் போய்விடலாம்!”

என்று சப்வேக்குள் சென்றேன்.

அங்கே சென்ற பிறகுதான், அதே நிலையத்திலிருந்து புரூக்ளின் செல்வதற்கான வழியும் இருப்பது எனக்குத் தெரியவந்தது.

“அடடா, இங்கிருந்தே புரூக்ளின் போகலாமா!”

என்று மீண்டும் ஒரு நிமிடம் ஆசை வந்தது. ஆனால் அதற்குள் என் கால்களும் உடம்பும் முக்கால்வாசி களைத்துப்போயிருந்தன.

“தயவுசெய்து எங்கேயாவது கொஞ்ச நேரம் உட்காரேன்!”

என்று என் உடம்பே என்னிடம் கெஞ்சுவது போலிருந்தது.

அதனால், “இப்போது புரூக்ளின் வேண்டாம். டைம்ஸ் ஸ்கொயர் போய், கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடலாம்,” என்று முடிவு செய்தேன்.

டைம்ஸ் ஸ்கொயர் செல்லும் ரயிலில் ஏறி அங்கே வந்தேன். அங்கிருந்த டார்கெட் கடையின் நுழைவாயில் பகுதியில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தேன். ஒரு மணி நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அளவுக்குக் கால்கள் வலித்தன.

உட்கார்ந்துகொண்டு போகிறவர்களையும் வருகிறவர்களையும் வேடிக்கை பார்த்தேன்.

மன்ஹாட்டனில் எனக்குப் எப்போதுமே ஆச்சர்யம் தரும்  ஒரு விஷயம்,அங்கிருக்கும் மக்களின் நடைவேகம்!

ஒரு கையில் காஃபி கப். இன்னொரு கையில் ஃபோன். காதில் ஹெட்ஃபோன். மொபைலைப் பார்த்துக்கொண்டோ, யாருடனாவது பேசிக்கொண்டோ, இடையில் காஃபியைச் சிப் செய்துகொண்டோ வேகவேகமாக நடந்து கொண்டிருப்பார்கள் .அன்றும்  நடந்து  கொண்டிருந்தார்கள்.

எல்லோரும் எங்கேயோ அவசரமாகப் போய்க்கொண்டிருப்பதுபோல் இருந்தது.

அதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்ன தெரியுமா? அவர்களோடு சேர்ந்து நடக்கும்போது, நம்மை அறியாமலேயே நாமும் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவோம்!

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகுதான்,

“நமக்குத்தான் எந்த அவசரமும் இல்லையே… நாம ஏன் இவ்வளவு வேகமா நடக்கிறோம்?”

என்று தோன்றும். பிறகு நம்முடைய வேகத்தைக் குறைத்து, மறுபடியும் பொறுமையாக நடக்க ஆரம்பிப்போம்.

மக்களோடு மக்களாக நடக்கும்போது, அவர்களுடைய வேகம் நம்மையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. எங்கே ஓடுகிறார்கள், எதற்காக ஓடுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டே இருப்பதுபோல் தோன்றியது.

அந்த நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்த அனுபவத்தில், உட்கார்ந்துகொண்டு அதன் மக்களைப் பார்த்த அந்த ஒரு மணி நேரமும் எனக்கு நினைவில் நிற்கும் பகுதியாகிவிட்டது.

ஓய்வெடுத்து முடித்ததும், “சரி, இனி பென் ஸ்டேஷனுக்குப் போகலாம்,” என்று எழுந்து நடந்தேன்.

ஆனால் திரும்பும் வழியிலும் திசை மாறி நடந்துவிட்டேன். மேற்குப் பக்கம் சென்று, பிறகு தெற்குப் பக்கம் திரும்பி, மீண்டும் பென் ஸ்டேஷனை அடையச் சுற்றிக்கொண்டு நடக்க வேண்டிய நிலைமை வந்தது.

“ஐயோ… இன்னும் கால் மணி நேரம் நடக்கணுமா?”

மீண்டும் பதினைந்து முதல் இருபது நிமிடங்கள் வரை நடந்தேன்.

காலையில் உற்சாகமாகக் கிளம்பிய நான், இப்போது,

“ஐயோ, முடியலடா சாமி… என்னை டிரெயின்ல ஏத்திவிட்டுடுங்கடா!”

என்று கெஞ்சும் அளவுக்குக் களைத்துப்போயிருந்தேன்.

ஒருவழியாக பென் ஸ்டேஷனை அடைந்து, நியூ ஜெர்சிக்குத் திரும்பும் ரயிலுக்காக உட்கார்ந்தேன். ரயில் வருவதற்கு இன்னும் கால் மணி நேரத்துக்கு மேல் இருந்தது.

ஆனால் உட்கார்ந்ததும் வந்த நிம்மதி இருக்கிறதே!

“அப்பாடா!”

எப்போது ரயில் வரும், எப்போது போர்டிங் அறிவிப்பு வரும் என்று திரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கு வேண்டியதெல்லாம் ரயிலில் ஏறி, நிம்மதியாக வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்வதுதான்.

ரயில் வந்ததும் ஏறினேன். பிறகு நிம்மதியாக வீட்டுக்கும் வந்து சேர்ந்தேன். அன்றைய நாள் களைப்போடும், அதே நேரத்தில் சந்தோஷத்தோடும் முடிந்தது.

நான் நினைத்தபடி புரூக்ளின் பிரிட்ஜுக்குப் போகவில்லை. வழி தெரியாமல் அலைந்தேன். கழிப்பறை தேடி நடந்தேன். திரும்பும் வழியையும் சுற்றிக்கொண்டு வந்தேன். கால்கள் நன்றாக வலித்தன.

ஆனால் ஒரு டிரைவருக்கு எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லி உதவிய சந்தோஷம் இருந்தது. என் கணவர் நிறுவனம் வைத்திருக்கும் நகரத்தில் தனியாக நடந்த பெருமிதம் இருந்தது. டைம்ஸ் ஸ்கொயர், ராக்கஃபெல்லர் சென்டர், அழகான தேவாலயம், மன்ஹாட்டனின் வேகமான மனிதர்கள் என்று நினைத்துப் பார்க்க நிறைய இருந்தது.

எல்லாவற்றையும்விட, “தனியாகப் போனால் நம்மால் சமாளிக்க முடியுமா?” என்ற தயக்கம் அன்று உடைந்துவிட்டது.

சமாளித்துவிட்டேன் — கொஞ்சம் வழி கேட்டு, கொஞ்சம் சுற்றி நடந்து, நிறையக் களைத்து, கடைசியில் சந்தோஷமாக வீடு வந்து சேர்ந்துவிட்டேன்!

இதுதான் என்னுடைய முதல் தனி மன்ஹாட்டன் அனுபவம்.

இப்போவாரைக்கும் உதறுது

 சமீபத்துல ஜேசன் சஞ்ஜய்-யோட இண்டெர்வியூ பாத்தேன். சின்ன பையன் ஆனா எவ்ளோ தெளிவா பேசுறாப்புலனு ஆச்சர்யமா இருந்தது. ஒரு மாதிரி பக்குவமா, பயம்/ பதட்டம் இல்லாம , தெளிவா தனக்கு என்ன தேவை எப்படி வார்த்தைகளை கோர்வையா சேர்க்கணும் எப்படி எடுத்துக்கணும்னு ரொம்ப தெளிவா இருந்தது. அவர் மட்டும் இல்ல இந்த காலத்து பிள்ளைங்கள் எல்லாருமே ரொம்ப தெளிவா பயம் இல்லாம பேசுறாங்க .எதையும் மண்டையில ஏத்திக்கல ,அலட்டல் இல்ல , ஆர்ப்பரிப்பு இல்ல . சிம்பிள்-ஆ அழகா தெளிவா பேசுறாங்க.

எனக்குலாம் இப்போவாரைக்கும் உதறுது .இந்த சின்ன பிள்ளைங்களை பாத்தா ஆச்சர்யமா இருக்கு .

உங்க சலுகைகளே கடைசியில வேலைக்கு தடையா இருக்க போகுது

 இப்போ கவர்மெண்ட் வந்து புதுசா ஒரு ரூல்ஸ் போட்டு இருக்காங்களாமே. அதாவது மூன்றாவது குழந்தை பிறக்கிற சமயத்திலயும் அந்த பெண்ணுக்கு ஒரு வருஷம் சம்பளத்தோட லீவு கொடுக்குற  மாதிரி. அதாவது அல்ரெடி  ஃபர்ஸ்ட் டெலிவரி அப்போ ஒரு வருஷம் சம்பளத்தோட லீவும்.,அதே மாதிரி இரண்டாவது டெலிவரி அப்பயும் சம்பளத்தோட ஒரு வருஷம் லீவும் கொடுத்துட்டு இருந்தாங்க. மூன்றாவது குழந்தைக்கு சம்பளத்தோடஆறு மாதம் லீவு கொடுத்துருக்காங்க. ஆனா அந்த ஆறு மாதத்தை இப்போ மறுபடியும் ஒரு வருஷமா நீட்டிச்சு இருக்காங்க. 

 இது கவர்மெண்ட் ஆபீஸ்ல வேலை செய்றவங்களுக்கு சூப்பர். ஓகே. நீங்க கவர்மெண்ட் நீங்க உங்களால காசு கொடுக்க முடியும் நீங்க பண்றீங்க. ஒரு பெரிய பிரைவேட் கம்பெனி அப்படின்னா சரி. இப்போ வளர்ந்துட்டு வர ஒரு சின்ன கம்பெனினு வச்சுக்கோங்க. அப்போ அந்த கம்பெனியால எப்படி இப்போ ஆறு மாத கால லீவும் சம்பளமும் கொடுக்க முடியும்?..அந்த பொண்ணு  மினிமம் 80 நாள் அதாவது அந்த டெலிவரிக்கு முன்னாடி மினிமம் 80 நாள் வந்து அந்த ஆபீஸ்ல வேலை செஞ்சு இருக்கனும் அப்படின்னு ரூல்ஸ்.

 இப்போ ஒருத்தவங்க வந்து ஒரு ஆபீஸ்ல ஜாயின் பண்றாங்க ,இன்னும் மூணு மாசத்துல எனக்கு டெலிவரி அப்படின்னுட்டு சொல்லிட்டு ஒருத்தவங்க வந்து ஜாயின் பண்ண முடியுமா?  இப்படி ஒரு ரூல்ஸ் இருந்துச்சி அப்படின்னா அந்த ஆபீஸ் அந்த பெண்ணை வேலைக்கு எடுப்பாங்களா? 

ஒரு வேளை அப்படி இல்லாம ஒருத்தவங்க வந்துட்டு ஒரு 5 மாதம் அந்த ஆபீஸ்ல வேலை செய்றாங்க. ஜாயின் பண்ணும் போது அவங்க பிரெக்னன்ட் அப்படிங்கறதை சொல்லாம ஜாயின் பண்ணிடுறாங்க. ஒரு 4-5 மாதத்துலயே அவங்களுக்கு டெலிவரி டைம் வருது அப்படின்னா அவங்களுக்கு ஆறு மாதம் லீவு பிளஸ் அதுக்கான சம்பளத்தையும் கொடுக்கணும் .

இப்போ இப்படி நீங்க ரூல்ஸ் வச்சீங்க அப்படின்னா எப்படி ஒரு கம்பெனிக்காரன் ஒரு பொண்ண வேலைக்கு எடுக்கிறத யோசிக்காம வேலைக்கு எடுப்பான். கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க. சாமி, பொண்ணே வேலைக்கு வேணாம்னு தானே நினைப்பானே தவிர.கல்யாணம் ஆன  பொண்ணே வேலைக்கு வேணாம்னு நினைப்பானே தவிர எப்படி அவன் வேலைக்கு எடுக்கலாம்னு நினைச்சு வேலையை எடுப்பான். 

ஒரு வளர்த்து வரும் ஒரு சின்ன கம்பெனி இடத்துல இருந்து நீங்க யோசிச்சு பாருங்களேன் , எவ்ளோ கஷ்டம் அவங்களுக்கு இந்த சலுகைனு . முட்டி மோதி எப்படியாவது கம்பனிக்கு ப்ரோஃபிட் ஏத்தனும்னு வேலை செஞ்சா எதுவுமே செய்யாம 6 மாசம் இப்படி லீவோட சம்பளம்னு கொடுக்க சொன்னா அந்த கம்பெனி நிலைமையை நினச்சு பாருங்க .சில வருஷம் அந்த கம்பெனில வேலை செஞ்சு லாயலா இருக்கிறவங்களுக்கு கம்பெனி கண்டிப்பா சில சலுகைகளை கொடுக்கும்.ஆனா இப்போதான் சேருறாங்க , ஒரு ஒர்க் கத்துக்கிட்டு அதுல தடை இல்லமா வேலை செய்ய குறைஞ்சது 5 மாசமாவது ஆகும் , சரியா அப்படி ஆகுற சமயத்துல லீவு குடுத்து சம்பளம் குடுத்து போக சொன்னா , அது அந்த கம்பனிக்கு நஷ்டம் தான்.

ஒரு பொண்ணா நீங்கள் கொடுக்குற இந்த சலுகைகள் ரொம்ப உபயோகமாக இருக்கும். ஆனா இதே  ஒரு கல்யாணமான பொண்ணுங்களுக்கு வேலை கிடைக்கிறதுல  கஷ்டம் அப்படிங்கற நிலைமைக்கும்  கொண்டு போய்விடப் போகுது .