நியூயார்க்கின் முக்கிய வீதிகளும் தெருக்களும்

Manhattan-ன் பெரும்பாலான மையப் பகுதிகளில் Avenues வடக்கு–தெற்காகவும், Streets கிழக்கு–மேற்காகவும் செல்கின்றன. Street எண்கள் அதிகரித்தால் வடக்கே போகிறீர்கள். Broadway குறுக்காகச் செல்லும் முக்கியமான விதிவிலக்கு. Downtown-ல் இந்தக் கட்டம் போன்ற அமைப்பு மாறிவிடும்.

1. Fifth Avenue — luxury shopping, பிரபலக் கட்டடங்கள், அருங்காட்சியகங்கள்

பெரிய branded showrooms இருக்கும் avenue இதுதான். ஆனால் முழு Fifth Avenue-யும் shopping பகுதி கிடையாது; எந்த Street அருகில் இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்து அதன் தன்மை மாறும்.

• 49th–59th Streets பகுதி: Cartier, Tiffany & Co., Bergdorf Goodman போன்ற luxury shopping இடங்களும் புகழ்பெற்ற கடை முகப்புகளும்.
• 50th Street அருகில்: St. Patrick’s Cathedral. பரபரப்பான நகரத்துக்கு நடுவில் இருக்கும் பிரம்மாண்டமான தேவாலயம்.
• Rockefeller Center: Fifth–Sixth Avenues இடையில் இருக்கும் பெரிய வளாகம்; கட்டடக்கலை, plaza, Top of the Rock நகரக்காட்சி ஆகியவற்றுக்குப் பிரபலம்.
• 59th Street: Apple-ன் glass cube, The Plaza Hotel, Central Park-ன் தென்கிழக்கு மூலை.
• 42nd Street: New York Public Library-ன் சிங்கச் சிலைகள் கொண்ட பிரதான கட்டடம்.
• 34th Street: Empire State Building.
• மேலும் வடக்கே: The Met, Guggenheim உள்ளிட்ட அருங்காட்சியகங்கள் இருக்கும் Museum Mile பகுதி.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Window shopping, கட்டடங்களை ரசித்தல், புகைப்படங்கள், museum visit. Luxury shopping-க்கு 49th–59th Streets பகுதியை முதலில் தேர்ந்தெடுக்கலாம். Fifth Avenue வழிகாட்டி

2. Sixth Avenue — Bryant Park, Radio City, Midtown நகரச் சூழல்

இதன் மற்றொரு பெயர் Avenue of the Americas; இரண்டும் ஒரே சாலை.

• 40th–42nd Streets: Bryant Park. சுற்றிலும் உயரமான கட்டடங்கள் இருக்க, நடுவில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்க ஏற்ற பூங்கா.
• 50th Street: Radio City Music Hall — புகழ்பெற்ற அரங்கமும் அதன் வெளிப்புற signage-மும்.
• Rockefeller Center-ன் மேற்குப் பக்கம்: இங்கிருந்தும் வளாகத்துக்குச் செல்லலாம்.
• 34th Street அருகில்: Herald Square, Macy’s shopping பகுதி.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Midtown-ல் நடைப்பயணம், பூங்காவில் ஓய்வு, shopping. Bryant Park-ன் மேற்குப் பக்கம் Sixth Avenue; library இருக்கும் கிழக்குப் பக்கம் Fifth Avenue. Sixth Avenue இடங்கள்

3. Seventh Avenue — Times Square, theatre, பெரிய நகரத்தின் பரபரப்பு

• Broadway-யுடன் சேரும் 42nd–47th Streets பகுதி: Times Square-ன் பிரபலமான மையப் பகுதி — பெரிய digital screens, pedestrian plazas, கூட்டம், புகைப்படங்கள்.
• சுற்றியுள்ள தெருக்கள்: Broadway நாடகங்கள் மற்றும் musicals நடைபெறும் பல அரங்குகள்.
• 34th Street அருகில்: Penn Station மற்றும் Madison Square Garden வளாகம்.
• 57th Street: Carnegie Hall, இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குப் புகழ்பெற்ற அரங்கம்.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Times Square விளக்குகளைப் பார்க்கவும், ஒரு musical பார்க்கவும். மாலை இருட்டத் தொடங்கிய பிறகு விளம்பரத் திரைகளின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும்.

Times Square ஒரு avenue பெயர் அல்ல; Seventh Avenue–Broadway சுற்றியுள்ள பகுதியின் பெயர். Times Square அதிகாரப்பூர்வ வழிகாட்டி

4. Broadway — ஒரே சாலையில் பலவிதமான Manhattan

Broadway என்பது Times Square-ல் மட்டும் இருக்கும் தெரு கிடையாது; Manhattan முழுவதும் நீளமாகச் செல்லும் சாலை.

• Midtown: Times Square மற்றும் Theatre District.
• 23rd Street: Fifth Avenue-யுடன் சந்திக்கும் இடத்தில் Flatiron Building; அருகில் Madison Square Park.
• 14th Street அருகில்: Union Square — மக்கள் கூடும் plaza, shopping, சுற்றியுள்ள உணவகங்கள்.
• SoHo பகுதி: Shopping மற்றும் பழைய கட்டட முகப்புகளை ரசித்து நடப்பதற்கு.
• Lower Manhattan: Trinity Church, Bowling Green அருகிலுள்ள Charging Bull.

எதற்காகச் செல்லலாம்? உங்களுக்குப் பிடித்த பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்து நடக்கலாம். “Broadway முழுவதையும் நடந்துவிடலாம்” என்று திட்டமிட வேண்டிய அளவுக்கு இது சிறிய சாலை அல்ல. Flatiron பகுதி அறிமுகம்

5. Madison Avenue — boutiques, designer fashion

குறிப்பாக Upper East Side-ல், 60s–80s Streets சுற்றிலும்  luxury boutiques, designer fashion, நகைக்கடைகள், galleries ஆகியவற்றுக்குப் பிரபலம்.

Fifth Avenue-ன் பெரிய flagship stores அனுபவத்துடன் இதையும் சேர்த்துப் பார்க்கலாம். Central Park-ல் நடைப்பயணம் அல்லது museum visit முடித்துவிட்டு இந்தப் பக்கம் வருவது வசதி.

எதற்காகச் செல்லலாம்? Designer shopping, boutique browsing, அழகான கடை முகப்புகள். Madison Avenue shopping directory

6. Park Avenue மற்றும் Lexington Avenue — கட்டடக்கலை, Grand Central, shopping

இவை இரண்டு தனித்தனி avenues.

Avenue : Park Avenue

பார்க்க வேண்டியது : Grand Central சுற்றுப்பகுதி; வடக்கே செல்லும்போது அகலமான சாலை, நடுவிலுள்ள பசுமைப் பகுதிகள், பெரிய கட்டடங்கள்

எதற்குப் பொருத்தம்? :

நகரக் கட்டடக்கலை, புகைப்படங்கள்

Avenue : Lexington Avenue

பார்க்க வேண்டியது : 42nd Street அருகில் Chrysler Building வெளிப்புறம்; 59th Street-ல் Bloomingdale’s

எதற்குப் பொருத்தம்? : கட்டடங்கள் மற்றும் department-store shopping

Grand Central-ன் உள்ளே சென்று main concourse-ஐப் பார்ப்பது இந்தப் பகுதியில் முக்கியமான அனுபவம். Midtown அறிமுகம்

7. Eighth மற்றும் Ninth Avenues — Columbus Circle, உணவகங்கள், Chelsea Market

• Eighth Avenue–59th Street அருகில்: Columbus Circle, Central Park-ன் தென்மேற்கு நுழைவுப் பகுதி.
• Ninth Avenue, Hell’s Kitchen பகுதி: பலவிதமான உணவகங்கள்; Times Square அல்லது theatre visit-உடன் சேர்க்கலாம்.
• Ninth Avenue, 15th–16th Streets: Chelsea Market — ஒரே கட்டடத்தில் பல உணவு மற்றும் shopping இடங்கள்.
• Chelsea Market அருகில்: High Line-க்கு இணைத்துப் பயணம் செய்யலாம். அது பழைய உயர்மட்ட ரயில் பாதையில் அமைக்கப்பட்ட நடைப்பூங்கா.

எதற்காகச் செல்லலாம்? உணவு சாப்பிட்டு, பிறகு நகரத்தை வேறு உயரத்திலிருந்து ரசித்து நடக்க. Chelsea Market விவரங்கள், High Line வரைபடம்

Avenues தவிர, நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய முக்கிய Streets

தெரு	முக்கியமாகப் பார்க்க வேண்டியது
42nd Street	Times Square → Bryant Park / Library → Grand Central; கிழக்கு–மேற்காகச் சுற்ற நல்ல பாதை
34th Street	Macy’s / Herald Square, Empire State Building; மேலும் மேற்கே Hudson Yards பகுதி
23rd Street	Flatiron Building, Madison Square Park
47th Street	Fifth–Sixth Avenues இடையில் Diamond District
Wall Street	Financial District-ன் வரலாற்றுக் கட்டடங்கள்; Federal Hall மற்றும் அருகிலுள்ள New York Stock Exchange வெளிப்புறம்
Stone Street	Financial District-ல் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட சிறிய தெரு; உணவகச் சூழல்

Midtown இடங்களை இணைத்துப் பார்க்க NYC Tourism வழிகாட்டி உதவும்; தெற்குப் பகுதிக்கு Downtown Manhattan அறிமுகம் பார்க்கலாம்.

Wall Street பற்றிய முக்கியமான தெளிவு

“Wall Street Bull” என்று சொன்னாலும், Charging Bull சிலை Wall Street-ல் இல்லை; Broadway-ல் Bowling Green அருகில் இருக்கிறது. Wall Street-யும் சிலையும் ஒரே Financial District பகுதியில் இருப்பதால் ஒன்றாகச் சுற்றலாம். New York Stock Exchange-ன் பிரபலமான முகப்பு Broad Street பக்கம் இருக்கிறது. Charging Bull அமைந்துள்ள இடம்

சுற்றுவதற்கான மூன்று நடைப்பாதைகள்

இவை இடங்களின் அருகாமையை வைத்து நான் தொகுத்த பரிந்துரைகள்:

• பிரபலமான Midtown அனுபவம்: Grand Central → Library / Bryant Park → Fifth Avenue → St. Patrick’s Cathedral → Rockefeller Center → Times Square.
• Shopping மற்றும் Central Park: Fifth Avenue luxury shopping பகுதி → Plaza / Central Park → Madison Avenue.
• Downtown வரலாறு: Wall Street / Broad Street → Trinity Church → Charging Bull → Battery Park. வேறு நேரம் ஒதுக்கி அருகிலுள்ள World Trade Center, Oculus, 9/11 Memorial-ஐயும் சேர்க்கலாம்.

நினைவில் வைக்கச் சுலபமாக: Fifth = luxury; Sixth = Bryant Park / Radio City; Seventh + Broadway = Times Square; Madison = designer boutiques; Ninth = உணவு / Chelsea Market; Wall Street = finance மற்றும் வரலாறு.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஒரு தனிப் பயணம்… மன்ஹாட்டனும் நானும்!

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, தனியாக நியூயார்க் சென்று மன்ஹாட்டனைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்று கிளம்பினேன். முன்பே என் கணவருடன் பலமுறை சென்றிருக்கிறேன். ஆனால் தனியாகச் செல்வது இதுதான் முதல் முறை.

இந்த முறை நானே ரயில் ஏறி, நானே வழி கண்டுபிடித்து, எனக்குப் பிடித்தபடி சுற்றிப் பார்க்கப் போகிறேன்!

முதலில் ரயில் நிலையத்துக்குச் செல்ல ஊபர் புக் செய்தேன். அந்த டிரைவர் மிகவும் நன்றாகப் பேசினார். நானும் அவருடன் பேசிக்கொண்டே வந்தேன்.

“நான் முதல் முறையாகத் தனியாக நியூயார்க் சுற்றிப் பார்க்கப் போகிறேன்,” என்று என்னுடைய அன்றைய திட்டத்தைச் சொன்னேன். பேச்சு அப்படியே இந்தியா, மாணவர்கள், படிப்பு என்று சென்றது.

“இந்தியாவில் நல்ல கல்லூரிகள் இல்லையா? ஏன் இவ்வளவு இந்திய மாணவர்கள் அமெரிக்காவுக்கு வந்து படிக்கிறார்கள்?” என்று அவர் கேட்டார்.

“எங்கள் ஊரிலும் நல்ல கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. இருந்தாலும், அமெரிக்காவில் படித்தோம் என்று சொன்னால் அதற்குக் கூடுதல் மதிப்பு இருப்பதாகப் பார்க்கிறார்கள்,” என்று என் பார்வையைச் சொன்னேன்.

“ஆமாம், நீ சொல்வது சரிதான். அதனால்தான் இங்கே இவ்வளவு மாணவர்கள் இருக்கிறார்களா!” என்று அவர் புரிந்துகொண்டார்.

நானும் முன்பு ஊபர், லிஃப்டில் டிரைவராக வேலை செய்திருக்கிறேன். அதனால் அந்த வேலையைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தோம். அவருக்கு வருமானம் எப்படி இருக்கிறது, இந்த வேலை அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறதா என்றெல்லாம் கேட்டேன்.

அவர் வார இறுதிகளில் மட்டும்தான் இந்த வேலையைச் செய்வதாகச் சொன்னார். அவருடைய மகள் நர்சிங் படித்துக்கொண்டிருந்தார். மகளுடைய படிப்புக் கட்டணத்துக்கு உதவியாக இருக்கும் என்பதற்காக, கூடுதல் வருமானம் ஈட்ட இந்த வேலையைச் செய்வதாகச் சொன்னார்.

அந்தப் பேச்சுக்கிடையில், நான் வேலை செய்தபோது பயன்படுத்திய ஒரு வசதியைப் பற்றிச் சொன்னேன். எனக்கு மிகவும் தூரமான பயணங்களுக்குச் செல்ல விருப்பமில்லாததால், அருகிலுள்ள பகுதிகளில் ஓட்டுவதற்காகப் பயணத் திசை அல்லது எல்லை தொடர்பான அமைப்புகளைப் பயன்படுத்திய அனுபவத்தை அவரிடம் பகிர்ந்தேன்.

“அப்படியா? எனக்கு அது தெரியவே தெரியாது. நானும் பார்த்து செட் பண்ணிக்கிறேன்,” என்றார்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு விஷயத்தை இன்னொரு டிரைவருடன் பகிர்ந்து, அவருக்கு உதவியாக இருக்க முடிந்ததில் எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. அவரும் அன்பாகப் பேசினார். அன்றைய பயணத்தின் ஆரம்பமே இப்படி ஒரு நல்ல உரையாடலுடன் அமைந்துவிட்டது.

அந்த உற்சாகத்தோடு ரயில் நிலையத்துக்குச் சென்றேன். பென் ஸ்டேஷனுக்கான டிக்கெட்டை வாங்கிவிட்டேன். ஆனால் ரயிலில் ஏறுவதற்கு முன்பு ஒரு சந்தேகம்!

“நாம் சரியான ரயிலில்தான் ஏறுகிறோமா?”

முதல் தனிப் பயணம் என்பதால், தவறாக வேறு எங்காவது போய்விடக் கூடாதே என்ற எண்ணம் இருந்தது. பக்கத்தில் நின்றவர்களிடம், “இந்த ரயில் பென் ஸ்டேஷனுக்குப் போகும்தானே?” என்று கேட்டுக் கேட்டே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன்.

சரியான ரயில் என்று தெரிந்த பிறகு ஏறினேன். நான் இறங்க வேண்டியது கடைசி நிறுத்தம் என்று தெரிந்ததால், நடுவில் நிறுத்தத்தைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற கவலை இல்லை. கடைசி நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கினேன்.

நியூயார்க் செல்ல வேண்டும் என்பது பலருக்குப் பெரிய கனவாக இருக்கும். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், எனக்கு அப்படிப் பெரிய நியூயார்க் கனவு இருந்ததில்லை. ஆனால் என் கணவருக்கு அந்த மாதிரியான கனவுகள் நிறைய இருக்கின்றன.

“மன்ஹாட்டன்!” என்று சொன்னாலே பலரும் வியந்து பார்க்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு நகரத்தில் என் கணவர் தன்னுடைய நிறுவனத்தை வைத்திருக்கிறார் என்பது எனக்குப் பெருமையான விஷயம்.

அவருடன் முன்பே வந்திருப்பதால், அவருடைய அலுவலகத்துக்கு எப்படிப் போக வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ரயிலிலிருந்து இறங்கியதும், அலுவலகம் இருக்கும் தெருவுக்கு எளிதாக வந்துவிட்டேன்.

தனியாக வந்ததைப் பற்றி “பயம்” என்று சொல்ல முடியாது. “நம்மால் தனியாகப் போய்ச் சமாளிக்க முடியுமா?” என்ற ஒரு சின்னத் தயக்கம்தான் இருந்தது. அன்றைக்கு அந்தத் தயக்கம் உடைய ஆரம்பித்தது.

அங்கிருந்து நேராக நடக்கத் தொடங்கினேன். கொஞ்ச தூரத்தில் டைம்ஸ் ஸ்கொயர் வந்தது. அங்கிருந்த காட்சிகளைப் பார்த்தேன். சிறிது நேரம் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தேன். பிறகு மீண்டும் எழுந்து, சுற்றிலும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நடந்தேன்.

எனக்கு அப்போது மன்ஹாட்டனின் தெருக்கள், அவென்யூக்கள் எல்லாம் அத்துப்படி கிடையாது. டைம்ஸ் ஸ்கொயர் தெரியும், ஃபிஃப்த் அவென்யூ தெரியும். மற்றபடி, நடந்து பார்த்துத்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

அப்படி நகரத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நடைமுறைச் சிக்கல் வந்தது.

கழிப்பறைக்குப் போக வேண்டும்!

அன்றைக்கு எனக்குச் சுலபமாகக் கிடைக்காத விஷயம் அதுதான். அருகில் ஒரு கட்டடம் இருக்கிறது, ஒரு பேக்கரி இருக்கிறது, ஒரு உணவகம் இருக்கிறது என்பதற்காக அங்கே நமக்குப் பயன்படுத்தக் கழிப்பறை கிடைத்துவிடுவதில்லை. எங்கே செல்லலாம் என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது.

ChatGPT-யிடம் கேட்டுக் கேட்டே, அதன் உதவியுடன் பொதுமக்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய கழிப்பறையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தேன். அங்கே போய்ச் சேருவதற்குள் நன்றாக நடக்க வேண்டியிருந்தது.

ஒருவழியாகச் சென்று வெளியே வந்ததும், “அப்பாடா, பாத்ரூம் போயிட்டு வந்துட்டேன்! அடுத்து எங்கே போகலாம்?” என்று ChatGPT-யிடம் கேட்டேன்.

அப்போது, “சுற்றிப் பாருங்கள், அந்த இடத்தில் ஒரு தங்க நிறச் சிலை இருக்கும். அது பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான இடம்,” என்று சொன்னது.

“அட, நான் அங்கேதான் நிற்கிறேன்! அதுக்கு முன்னாடிதான் நின்னு வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்!”

நாம் ஓர் இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைக்கும்போது, ஏற்கெனவே அந்த இடத்திலேயே நின்றுகொண்டிருப்பது எவ்வளவு வேடிக்கையான அனுபவம்!

அந்த இடம்தான் ராக்கஃபெல்லர் சென்டர். அங்கிருக்கும் தங்க நிறச் சிலை Prometheus. கிறிஸ்மஸ் காலத்தில் பெரிய கிறிஸ்மஸ் மரத்தை அமைப்பதும், குளிர்காலத்தில் மக்கள் ஐஸ் ஸ்கேட்டிங் செய்வதும் அந்தப் பகுதியில்தான். அந்த இடத்தை நின்று ரசித்துப் பார்த்தேன். 

அதற்குள் பசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

பக்கத்தில் நம்ம ஊர் கையேந்திபவன் மாதிரி நிறைய உணவு வண்டிகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒரு ஹலால் உணவு வண்டியில் உணவு வாங்கிச் சாப்பிட்டேன்.

சாப்பிட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அருகில் ஓர் அழகான தேவாலயம் இருந்தது.

“என்ன சர்ச் இது? உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாமே!”

என்று உள்ளே சென்றேன்.

அவ்வளவு அழகாக இருந்தது! அமைதியாக, நிதானமாகப் பார்க்க முடிந்தது. சுற்றுலாப் பயணிகளும் வந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வெளியில் நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு, உள்ளே இருந்த அந்த அமைதி மிகவும் பிடித்திருந்தது. தேவாலயத்தைப் பார்த்ததில் சந்தோஷமாக இருந்தது.

சிறிய வரலாற்றுக் குறிப்பு: இந்த விவரிப்புக்குப் பொருந்துவது, ராக்கஃபெல்லர் சென்டர் அருகிலுள்ள St. Patrick’s Cathedral ஆக இருக்கலாம். Fifth Avenue-ல் இருக்கும் இந்தக் கோத்திக் பாணித் தேவாலயத்துக்கு 1858-ல் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு, 1879-ல் திறக்கப்பட்டது. கட்டடக் கலைஞர் James Renwick Jr. இதனை வடிவமைத்தார். இன்று நகரின் மையமாக இருக்கும் அந்தப் பகுதி, கட்டுமானம் தொடங்கிய காலத்தில் நகரத்திலிருந்து வெகுதொலைவில் இருப்பதாகக் கருதப்பட்டது என்பதும் சுவாரசியமான வரலாறு. 

தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்து மீண்டும் நடந்தேன். அன்றைய நடையில் ஃபிஃப்த் அவென்யூவில் லூயி வுட்டான் இருந்த இடம் வரைக்கும் சென்றேன்.

பிறகு, “புரூக்ளின் பிரிட்ஜையும் போய்ப் பார்த்துவிடலாமே!” என்று தோன்றியது.

ஆனால் அங்கே எப்படிப் போவது என்று தெரியவில்லை. அருகில் இருந்த நியூயார்க் போலீஸ் அதிகாரிகளிடமும் போக்குவரத்துப் போலீசாரிடமும் உதவி கேட்டேன்.

ஒருவர் ஒரு சப்வே வழியைச் சொன்னார். அவர் சொன்ன இடத்துக்குப் போனால், அங்கிருந்தவர்கள், “இல்லை, அந்தப் பக்கம் போங்கள்,” என்று வேறு பக்கம் அனுப்பினார்கள்.

இப்படியே ஒவ்வோர் இடமாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். எனக்குச் சரியான வழி பிடிபடவில்லை. ஆனால் கால் வலி மட்டும் நன்றாகப் பிடித்துக்கொண்டது!

கடைசியில், “ஐயோ, புரூக்ளின் வேண்டாம். திரும்பி டைம்ஸ் ஸ்கொயருக்கே போய்விடலாம்,” என்று நினைத்தேன்.

அங்கிருந்து டைம்ஸ் ஸ்கொயர் செல்லக் கிட்டத்தட்ட பத்துத் தெருக்களைக் கடந்து நடக்க வேண்டியிருந்தது.

“இன்னும் பத்துத் தெருவா?”

அப்போது ChatGPT, நடந்தே செல்ல வேண்டியதில்லை, சப்வேயில் சென்று டைம்ஸ் ஸ்கொயரில் இறங்கலாம் என்று சொன்னது.

“அப்பாடா! லோக்கல் ரயிலில் போய்விடலாம்!”

என்று சப்வேக்குள் சென்றேன்.

அங்கே சென்ற பிறகுதான், அதே நிலையத்திலிருந்து புரூக்ளின் செல்வதற்கான வழியும் இருப்பது எனக்குத் தெரியவந்தது.

“அடடா, இங்கிருந்தே புரூக்ளின் போகலாமா!”

என்று மீண்டும் ஒரு நிமிடம் ஆசை வந்தது. ஆனால் அதற்குள் என் கால்களும் உடம்பும் முக்கால்வாசி களைத்துப்போயிருந்தன.

“தயவுசெய்து எங்கேயாவது கொஞ்ச நேரம் உட்காரேன்!”

என்று என் உடம்பே என்னிடம் கெஞ்சுவது போலிருந்தது.

அதனால், “இப்போது புரூக்ளின் வேண்டாம். டைம்ஸ் ஸ்கொயர் போய், கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடலாம்,” என்று முடிவு செய்தேன்.

டைம்ஸ் ஸ்கொயர் செல்லும் ரயிலில் ஏறி அங்கே வந்தேன். அங்கிருந்த டார்கெட் கடையின் நுழைவாயில் பகுதியில் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தேன். ஒரு மணி நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அளவுக்குக் கால்கள் வலித்தன.

உட்கார்ந்துகொண்டு போகிறவர்களையும் வருகிறவர்களையும் வேடிக்கை பார்த்தேன்.

மன்ஹாட்டனில் எனக்குப் எப்போதுமே ஆச்சர்யம் தரும்  ஒரு விஷயம்,அங்கிருக்கும் மக்களின் நடைவேகம்!

ஒரு கையில் காஃபி கப். இன்னொரு கையில் ஃபோன். காதில் ஹெட்ஃபோன். மொபைலைப் பார்த்துக்கொண்டோ, யாருடனாவது பேசிக்கொண்டோ, இடையில் காஃபியைச் சிப் செய்துகொண்டோ வேகவேகமாக நடந்து கொண்டிருப்பார்கள் .அன்றும்  நடந்து  கொண்டிருந்தார்கள்.

எல்லோரும் எங்கேயோ அவசரமாகப் போய்க்கொண்டிருப்பதுபோல் இருந்தது.

அதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்ன தெரியுமா? அவர்களோடு சேர்ந்து நடக்கும்போது, நம்மை அறியாமலேயே நாமும் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவோம்!

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகுதான்,

“நமக்குத்தான் எந்த அவசரமும் இல்லையே… நாம ஏன் இவ்வளவு வேகமா நடக்கிறோம்?”

என்று தோன்றும். பிறகு நம்முடைய வேகத்தைக் குறைத்து, மறுபடியும் பொறுமையாக நடக்க ஆரம்பிப்போம்.

மக்களோடு மக்களாக நடக்கும்போது, அவர்களுடைய வேகம் நம்மையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. எங்கே ஓடுகிறார்கள், எதற்காக ஓடுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டே இருப்பதுபோல் தோன்றியது.

அந்த நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்த அனுபவத்தில், உட்கார்ந்துகொண்டு அதன் மக்களைப் பார்த்த அந்த ஒரு மணி நேரமும் எனக்கு நினைவில் நிற்கும் பகுதியாகிவிட்டது.

ஓய்வெடுத்து முடித்ததும், “சரி, இனி பென் ஸ்டேஷனுக்குப் போகலாம்,” என்று எழுந்து நடந்தேன்.

ஆனால் திரும்பும் வழியிலும் திசை மாறி நடந்துவிட்டேன். மேற்குப் பக்கம் சென்று, பிறகு தெற்குப் பக்கம் திரும்பி, மீண்டும் பென் ஸ்டேஷனை அடையச் சுற்றிக்கொண்டு நடக்க வேண்டிய நிலைமை வந்தது.

“ஐயோ… இன்னும் கால் மணி நேரம் நடக்கணுமா?”

மீண்டும் பதினைந்து முதல் இருபது நிமிடங்கள் வரை நடந்தேன்.

காலையில் உற்சாகமாகக் கிளம்பிய நான், இப்போது,

“ஐயோ, முடியலடா சாமி… என்னை டிரெயின்ல ஏத்திவிட்டுடுங்கடா!”

என்று கெஞ்சும் அளவுக்குக் களைத்துப்போயிருந்தேன்.

ஒருவழியாக பென் ஸ்டேஷனை அடைந்து, நியூ ஜெர்சிக்குத் திரும்பும் ரயிலுக்காக உட்கார்ந்தேன். ரயில் வருவதற்கு இன்னும் கால் மணி நேரத்துக்கு மேல் இருந்தது.

ஆனால் உட்கார்ந்ததும் வந்த நிம்மதி இருக்கிறதே!

“அப்பாடா!”

எப்போது ரயில் வரும், எப்போது போர்டிங் அறிவிப்பு வரும் என்று திரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கு வேண்டியதெல்லாம் ரயிலில் ஏறி, நிம்மதியாக வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்வதுதான்.

ரயில் வந்ததும் ஏறினேன். பிறகு நிம்மதியாக வீட்டுக்கும் வந்து சேர்ந்தேன். அன்றைய நாள் களைப்போடும், அதே நேரத்தில் சந்தோஷத்தோடும் முடிந்தது.

நான் நினைத்தபடி புரூக்ளின் பிரிட்ஜுக்குப் போகவில்லை. வழி தெரியாமல் அலைந்தேன். கழிப்பறை தேடி நடந்தேன். திரும்பும் வழியையும் சுற்றிக்கொண்டு வந்தேன். கால்கள் நன்றாக வலித்தன.

ஆனால் ஒரு டிரைவருக்கு எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லி உதவிய சந்தோஷம் இருந்தது. என் கணவர் நிறுவனம் வைத்திருக்கும் நகரத்தில் தனியாக நடந்த பெருமிதம் இருந்தது. டைம்ஸ் ஸ்கொயர், ராக்கஃபெல்லர் சென்டர், அழகான தேவாலயம், மன்ஹாட்டனின் வேகமான மனிதர்கள் என்று நினைத்துப் பார்க்க நிறைய இருந்தது.

எல்லாவற்றையும்விட, “தனியாகப் போனால் நம்மால் சமாளிக்க முடியுமா?” என்ற தயக்கம் அன்று உடைந்துவிட்டது.

சமாளித்துவிட்டேன் — கொஞ்சம் வழி கேட்டு, கொஞ்சம் சுற்றி நடந்து, நிறையக் களைத்து, கடைசியில் சந்தோஷமாக வீடு வந்து சேர்ந்துவிட்டேன்!

இதுதான் என்னுடைய முதல் தனி மன்ஹாட்டன் அனுபவம்.

இப்போவாரைக்கும் உதறுது

 சமீபத்துல ஜேசன் சஞ்ஜய்-யோட இண்டெர்வியூ பாத்தேன். சின்ன பையன் ஆனா எவ்ளோ தெளிவா பேசுறாப்புலனு ஆச்சர்யமா இருந்தது. ஒரு மாதிரி பக்குவமா, பயம்/ பதட்டம் இல்லாம , தெளிவா தனக்கு என்ன தேவை எப்படி வார்த்தைகளை கோர்வையா சேர்க்கணும் எப்படி எடுத்துக்கணும்னு ரொம்ப தெளிவா இருந்தது. அவர் மட்டும் இல்ல இந்த காலத்து பிள்ளைங்கள் எல்லாருமே ரொம்ப தெளிவா பயம் இல்லாம பேசுறாங்க .எதையும் மண்டையில ஏத்திக்கல ,அலட்டல் இல்ல , ஆர்ப்பரிப்பு இல்ல . சிம்பிள்-ஆ அழகா தெளிவா பேசுறாங்க.

எனக்குலாம் இப்போவாரைக்கும் உதறுது .இந்த சின்ன பிள்ளைங்களை பாத்தா ஆச்சர்யமா இருக்கு .

உங்க சலுகைகளே கடைசியில வேலைக்கு தடையா இருக்க போகுது

 இப்போ கவர்மெண்ட் வந்து புதுசா ஒரு ரூல்ஸ் போட்டு இருக்காங்களாமே. அதாவது மூன்றாவது குழந்தை பிறக்கிற சமயத்திலயும் அந்த பெண்ணுக்கு ஒரு வருஷம் சம்பளத்தோட லீவு கொடுக்குற  மாதிரி. அதாவது அல்ரெடி  ஃபர்ஸ்ட் டெலிவரி அப்போ ஒரு வருஷம் சம்பளத்தோட லீவும்.,அதே மாதிரி இரண்டாவது டெலிவரி அப்பயும் சம்பளத்தோட ஒரு வருஷம் லீவும் கொடுத்துட்டு இருந்தாங்க. மூன்றாவது குழந்தைக்கு சம்பளத்தோடஆறு மாதம் லீவு கொடுத்துருக்காங்க. ஆனா அந்த ஆறு மாதத்தை இப்போ மறுபடியும் ஒரு வருஷமா நீட்டிச்சு இருக்காங்க. 

 இது கவர்மெண்ட் ஆபீஸ்ல வேலை செய்றவங்களுக்கு சூப்பர். ஓகே. நீங்க கவர்மெண்ட் நீங்க உங்களால காசு கொடுக்க முடியும் நீங்க பண்றீங்க. ஒரு பெரிய பிரைவேட் கம்பெனி அப்படின்னா சரி. இப்போ வளர்ந்துட்டு வர ஒரு சின்ன கம்பெனினு வச்சுக்கோங்க. அப்போ அந்த கம்பெனியால எப்படி இப்போ ஆறு மாத கால லீவும் சம்பளமும் கொடுக்க முடியும்?..அந்த பொண்ணு  மினிமம் 80 நாள் அதாவது அந்த டெலிவரிக்கு முன்னாடி மினிமம் 80 நாள் வந்து அந்த ஆபீஸ்ல வேலை செஞ்சு இருக்கனும் அப்படின்னு ரூல்ஸ்.

 இப்போ ஒருத்தவங்க வந்து ஒரு ஆபீஸ்ல ஜாயின் பண்றாங்க ,இன்னும் மூணு மாசத்துல எனக்கு டெலிவரி அப்படின்னுட்டு சொல்லிட்டு ஒருத்தவங்க வந்து ஜாயின் பண்ண முடியுமா?  இப்படி ஒரு ரூல்ஸ் இருந்துச்சி அப்படின்னா அந்த ஆபீஸ் அந்த பெண்ணை வேலைக்கு எடுப்பாங்களா? 

ஒரு வேளை அப்படி இல்லாம ஒருத்தவங்க வந்துட்டு ஒரு 5 மாதம் அந்த ஆபீஸ்ல வேலை செய்றாங்க. ஜாயின் பண்ணும் போது அவங்க பிரெக்னன்ட் அப்படிங்கறதை சொல்லாம ஜாயின் பண்ணிடுறாங்க. ஒரு 4-5 மாதத்துலயே அவங்களுக்கு டெலிவரி டைம் வருது அப்படின்னா அவங்களுக்கு ஆறு மாதம் லீவு பிளஸ் அதுக்கான சம்பளத்தையும் கொடுக்கணும் .

இப்போ இப்படி நீங்க ரூல்ஸ் வச்சீங்க அப்படின்னா எப்படி ஒரு கம்பெனிக்காரன் ஒரு பொண்ண வேலைக்கு எடுக்கிறத யோசிக்காம வேலைக்கு எடுப்பான். கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க. சாமி, பொண்ணே வேலைக்கு வேணாம்னு தானே நினைப்பானே தவிர.கல்யாணம் ஆன  பொண்ணே வேலைக்கு வேணாம்னு நினைப்பானே தவிர எப்படி அவன் வேலைக்கு எடுக்கலாம்னு நினைச்சு வேலையை எடுப்பான். 

ஒரு வளர்த்து வரும் ஒரு சின்ன கம்பெனி இடத்துல இருந்து நீங்க யோசிச்சு பாருங்களேன் , எவ்ளோ கஷ்டம் அவங்களுக்கு இந்த சலுகைனு . முட்டி மோதி எப்படியாவது கம்பனிக்கு ப்ரோஃபிட் ஏத்தனும்னு வேலை செஞ்சா எதுவுமே செய்யாம 6 மாசம் இப்படி லீவோட சம்பளம்னு கொடுக்க சொன்னா அந்த கம்பெனி நிலைமையை நினச்சு பாருங்க .சில வருஷம் அந்த கம்பெனில வேலை செஞ்சு லாயலா இருக்கிறவங்களுக்கு கம்பெனி கண்டிப்பா சில சலுகைகளை கொடுக்கும்.ஆனா இப்போதான் சேருறாங்க , ஒரு ஒர்க் கத்துக்கிட்டு அதுல தடை இல்லமா வேலை செய்ய குறைஞ்சது 5 மாசமாவது ஆகும் , சரியா அப்படி ஆகுற சமயத்துல லீவு குடுத்து சம்பளம் குடுத்து போக சொன்னா , அது அந்த கம்பனிக்கு நஷ்டம் தான்.

ஒரு பொண்ணா நீங்கள் கொடுக்குற இந்த சலுகைகள் ரொம்ப உபயோகமாக இருக்கும். ஆனா இதே  ஒரு கல்யாணமான பொண்ணுங்களுக்கு வேலை கிடைக்கிறதுல  கஷ்டம் அப்படிங்கற நிலைமைக்கும்  கொண்டு போய்விடப் போகுது .

யாரு ஊழல் பண்ணல ?

 ஒரு விஷயம் எனக்கு புரியவே மாட்டேங்குது . இதுவரைக்கும் இந்த தமிழகத்தை ஆட்சி செஞ்சவங்க எல்லாருமே தப்பு பண்ணிருக்காங்கதான்.ஊழல் இருந்துருக்கு .ஊழல் நடந்துருக்கு . ரெண்டே கட்சிகள் தான் மாறி மாறி தமிழத்தை ஆட்சி செஞ்சுருக்காங்க .ரெண்டுபேருமே ஊழல் பண்ணிருக்காங்கதான் .ஆனா ஏன் எப்பவுமே DMK -வை மட்டும் ஊழல் செஞ்சாங்கன்னு பேசுறாங்க .நேத்து முதல்வர் விஜய் சட்டசபையில பேசும்போதுகூட DMK -ஊழல் செஞ்சுருக்காங்கனு அவ்ளோ details சொன்னாரு .ஆனா ADMK -வும் ஊழல் செஞ்சிருக்காங்கதானே ? ஏன் எப்பவுமே அவங்கள பத்தி மட்டும் எதுவுமே சொல்லமாட்றாரு?ADMK -ல ஜெயலலிதா மேடம்-க்கு அப்பறம் தில்லான ஆள் யாரும் இல்லைங்கறதாலவா?இல்ல ஜெயலலிதா மேடம்-க்கு அப்பறம் ADMK -வை ஒரு கட்சியாவே கருதலையா ?ஊழல் இதுவரை ஆட்சி செஞ்ச ரெண்டு பேருமே செஞ்சுருக்காங்க , அப்போ ரெண்டுபேரையுமே சுட்டி காட்டணும் இல்லையா ?!

அண்ணா , MGR ,NTR ,விஜய் .கரெக்ட் 100% கரெக்ட் . அண்ணா ஓகே. MGR -ஊழல் பண்ணது இல்லையா ? NTR -  -ஊழல் பண்ணது இல்லையா ? 

மாற்றம் வேணும்னு தானே உங்கள தேர்ந்தெடுத்துருக்காங்க .நடந்ததை பத்தியே பேசினா எப்படி ?நடக்க வேண்டியதை இனி பாக்கணும்தானே .

ஒரு குமுதம் புத்தகத்திலும்… ஒரு கப் காஃபியிலும் மறைந்திருந்த காதல்!

 பள்ளி விடுமுறை வந்துவிட்டால் போதும். என் மனம் தாத்தா–பாட்டி வீட்டிற்குப் பறந்துவிடும்.

அது ஒரு பெரிய கூட்டுக் குடும்பம். தாத்தா, பாட்டி, எட்டுப் பிள்ளைகள்—சிலருக்குத் திருமணமாகியிருந்தது; சிலர் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வீடு முழுவதும் எப்போதும் பேச்சும் சிரிப்பும் சத்தமுமாக இருக்கும். தனிமை என்பதே அந்த வீட்டில் யாருக்கும் கிடையாது.

தாத்தா வாரந்தோறும் ஆனந்த விகடன், குமுதம் போன்ற புத்தகங்களை வாங்கி வருவார். தினமும் தினமலர் செய்தித்தாளும் வரும். அதனுடன் வரும் வாரமலரை நான் விடாமல் படிப்பேன்.

அதிலும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சினிமா கிசுகிசு!

“பெயரில் நிலவைக் கொண்ட அந்த நடிகை…”

“மூன்றெழுத்து நடிகருடன் நெருக்கமாக இருக்கும் அந்த நாயகி…”

என்று படித்துவிட்டு,

“யாரைச் சொல்கிறார்கள்? இவராக இருக்குமோ? இல்லை, அவராக இருக்குமோ?”

என்று புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு நானே துப்பறிவாளரைப்போல் யோசித்துக்கொண்டிருப்பேன்.

அந்த வீட்டில் சிரிப்புச் சத்தம் மட்டுமல்ல; சில நேரங்களில் தாத்தாவின் கோபச் சத்தமும் கேட்கும்.

தாத்தாவுக்குக் கோபம் வந்தால் அதை பாட்டியிடம் காட்டுவார். பாட்டியைத் திட்டிவிட்டு வேகமாக வெளியே சென்றுவிடுவார்.

தாத்தா திட்டும்போது பாட்டி பெரும்பாலும் அமைதியாக இருப்பார். பதிலுக்கு எதுவும் பேச மாட்டார். ஆனால் அவர் வெளியே சென்ற பிறகு,

“எல்லாக் கோபத்தையும் என்கிட்டதான் காட்டணுமா?என்கிட்ட கத்தினா எனக்கு எப்படி தெரியும்?”

என்று தாத்தாவைக் கரித்துக் கொட்டுவார். சில நாட்களில் தனியாக உட்கார்ந்து அழுதுகொண்டிருப்பார்.

அதைப் பார்க்கும்போது எனக்குப் பாட்டிக்காக மிகவும் வருத்தமாக இருக்கும்.

ஆனால் சாயங்காலம் வந்ததும் (அன்று மட்டும் அல்ல , என்றுமே )பாட்டியே வேறு மாதிரி மாறிவிடுவார். முகத்தைக் கழுவுவார். முகத்தில் பாண்ட்ஸ் பவுடர் பூசிக்கொள்வார். நெற்றியில் அழகாகப் பொட்டு வைத்துக்கொள்வார்.தலைவாரி பூ வைத்துக்கொள்வார். பிறகு தாத்தாவின் வருகைக்காகக் காத்திருப்பார்.

தாத்தா வந்ததும் ஒன்றுமே நடக்காததுபோல் அவருக்குக் காஃபி போட்டுக் கொடுப்பார்.

இதைப் பார்த்து ஒருநாள் என்னால் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

“பாட்டி, தாத்தா உங்களை அவ்வளவு திட்டினாரே! நீங்களும் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. இப்போ முகமெல்லாம் கழுவி, பவுடர் போட்டு, பொட்டு வைத்து யாருக்காகக்இத பண்றீங்க? தாத்தாவுக்காகத்தானே?”

பாட்டி பதில் சொல்லவில்லை.

“போடி, அதுலாம் அப்படித்தான்!” என்று சொல்லிவிட்டுத் சிரித்தார்.

ஆனால் அவர் முகத்தில் தோன்றிய அந்தச் சிறிய சந்தோஷத்தையும் வெட்கத்தையும் என்னால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

இன்னொரு நாள் தாத்தாவுடன் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அருகில் அன்றைய குமுதம் புத்தகம் இருந்தது. அதைக் கையில் எடுத்த தாத்தா திடீரென்று என்னைப் பார்த்தார்.

“நான் ஏன் ஒவ்வொரு வாரமும் குமுதம் வாங்குறேன் தெரியுமா?” என்று கேட்டார்.

“கதை படிக்கிறதுக்கா? கிசுகிசு படிக்கிறதுக்கா?” என்றேன்.(அந்த வயதில் எனக்கு தோன்றியது அது மட்டுமே )

“அதெல்லாம் இல்லை.”

“அப்புறம் ஏன்?”

தாத்தா புத்தகத்தின் அட்டையை மெதுவாக வருடினார் .

“உன் பாட்டி பேர் குமுதம் இல்லையா? அதனால்தான் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்குறேன்.”

அதைச் சொல்லும்போது வழக்கமாகக் கடுமையாகத் தெரியும் தாத்தாவின் முகத்தில் ஒரு குழந்தையைப் போன்ற சிரிப்பு தெரிந்தது.

அப்போது எனக்கு அது வேடிக்கையாக மட்டுமே இருந்தது. ஓ அப்படியா ?! என்று நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்துவிட்டு ஓடிவிட்டேன்.

இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

எப்போதும் மனிதர்களால் நிரம்பிய அந்த வீட்டில் தாத்தாவும் பாட்டியும் தனியாகப் பேசுவதற்கு எப்போது நேரம் கிடைத்திருக்கும்? மனதைத் திறந்து பேசுவதற்கு எந்த இடம் இருந்திருக்கும்? சண்டைக்குப் பிறகு எப்படி ஒருவரிடம் ஒருவர் மன்னிப்புக் கேட்டிருப்பார்கள்? எப்படி மீண்டும் சமாதானம் ஆகியிருப்பார்கள்?

ஒருவேளை அவர்கள் வார்த்தைகளால் சமாதானம் ஆகியிருக்கவே மாட்டார்கள்.

தாத்தா வாங்கிவந்த குமுதம் புத்தகம் அவருடைய “மன்னித்துவிடு” என்பதாக இருந்திருக்கலாம்.

பாட்டி போட்டுக் கொடுத்த ஒரு கப் காஃபி, “பரவாயில்லை, நான் இன்னும் உன்னோடுதான் இருக்கிறேன்” என்ற பதிலாக இருந்திருக்கலாம்.

தாத்தாவின் கோபம் சரியென்று நான் சொல்லவில்லை. பாட்டியின் கண்ணீரை அன்பு என்று அழகுபடுத்தவும் விரும்பவில்லை. உடலில் ஏற்படும் காயம் மட்டுமல்ல; மனதில் ஏற்படும் காயமும் காயம்தான்.

ஆனாலும் அந்தக் காயங்களுக்கு நடுவிலும் அவர்களுக்குள் ஏதோ ஓர் அன்பு இருந்திருக்கிறது. வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத, மற்றவர்களுக்குப் புரியாத ஓர் அன்பு.

சில பழைய உறவுகளில் காதல் பெரிய வார்த்தைகளில் இல்லை.

அது ஒரு குமுதம் புத்தகத்திலும்…

மாலை நேரத்தில் போட்டுக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு கப் காஃபியிலும்…

யாருக்கும் தெரியாமல் அமைதியாக மறைந்திருந்தது.

இது என் வாழ்க்கையில நடந்தது .என் தாத்தா என்கிட்ட சொன்னது , என் பாட்டியை பாத்து நான் கேட்டது .

குறையாத காதலும் , மரியாதையும்

 சமீபத்துல சூர்யா ஜோதிகா இன்டெர்வியூ பாத்தேன். நான் சூர்யா ரசிகை கிடையாது. ஆனா இவரை பார்த்து நான் ஆச்சர்யப்படுற விஷயம் இன்னைக்கு இல்ல 20 வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருந்து சொல்றேன் , எனக்கு இன்னும் நியாபகம் இருக்கு , இவங்களை பத்தி கிசு கிசு வந்த காலம் .. 

சூர்யா சொன்னதா ஒரு விஷயம் படிச்சேன் -"ஜோ எப்பவும் சீக்கிரமா சாப்பிடுவாங்க .ஏன் இப்படி அவசரமா சாப்பிடுறீங்கன்னு கேட்டப்போ , எனக்கு அப்பறம் என்னோட அசிஸ்டன்ட் , மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ்ட் சாப்பிடணும் இல்ல அதனால தான்னு சொன்னாங்க. நான் ஒருநாளும் அவங்கள பத்திலாம் யோசிச்சதில்லையேனு எனக்கு தோணிச்சுனு" சொல்லிருப்பார் .

அப்பறம் காக்க காக்க படம் பிரீமியர் ஷோ முடிஞ்சதும் , படம் எப்படி இருந்ததுனு நிருபர்கள் கேக்கும்போது , ஜோதிகாவின் நடிப்பு பத்தி சொன்னார் "ஜோதிகா சூப்பரா நடிச்சிருக்காங்க, அவங்க கிட்ட இருந்து நிறையா கத்துக்கணும்"-னு சொல்லுவார் .உண்மையா சொன்னா இவருதான் நல்ல நடிப்பார் .ஆனா அவங்கள உயர்வா சொல்லுவார் .

அது மட்டும் இல்ல ஒரு ஒரு மேடையிலும் ஒரு ஒரு நிகழ்ச்சியிலும் மனைவியை பெருமையா பேசாம இருக்கவே மாட்டார்.

ஜோதிகாவும் சும்மா சொல்லக்கூடாது , அவர் பத்தி பெருமையாதான் சொல்லுவாங்க. தேவையில்லாம கூட நடிக்கிற நடிகைகளை தொடக்கூட மாட்டாரு. ஒரு பாடல் , ஒரு நெருக்கமான காட்சினா கூட இந்த அளவுக்கு தோட்டா போதுமா இப்படி காய் இருந்தா போதுமானு டைரக்ட் கிட்ட இல்ல நடனம் சொல்லித்தரவங்ககிட்ட கேட்டுப்பார்.அதுக்குமேல தொட கூட மாட்டார்னு சொல்லுவாங்க.என் பையனுக்கு சூர்யாவோட குணத்துல 10 சதவிகிதம் இருந்தா கூட போதும் எனக்குனு சொல்லிருக்காங்க.

20 வருஷம் ஆகப்போகுது இன்னும் அவர் அதே மாதிரிதான் சூர்யா  பேசுறார். எனக்கு ஆச்சர்யமான விஷயம் என்னனா எப்படி ஒரு மனுஷனால இப்படி இருக்க முடியுதுனு ? இத்தனைக்கும் இவருக்குனு தனி ரசிகர்கள்/ரசிகைகள் இருக்காங்க. இவர் ஒன்னும்சாதாரண / சுமாரான நடிகர் இல்ல .இவரும் டாப் நடிகர்கள்ல ஒருத்தர்தான். சில சமயம் தோணும் எனக்கு மைக் கொடுத்துட்டா போதும் உடனே பொண்டாட்டிய பத்தி புகழ்ந்துக்கிட்டே இருப்பாரேனு . இப்போ அவர் படம் ரிலீஸ் ஆகப்போதுனு அத பத்தி பேசுவார்னு பாத்தா அதுலயும் wife பத்தி பேசுறாரு .

சமீபத்துல நடந்த  சூர்யா ஜோதிகா இன்டெர்வியூல மனைவியை புகழ்ந்துருப்பார்.ஜோதிகாவே கொஞ்சம் உங்கள பத்தி பேச விடுங்களேன்னு சொல்ற அளவுக்கு புகழ்ந்துக்கிட்டே இருப்பார். ஆனா அதுக்கு அப்பறம் , சூர்யாவோட படத்துக்காக கொடுத்த இண்டர்வீயூ -ல அவர் ஒரு விஷயம் சொன்னார் "ஒரு ஆணா சொல்றேன் , ஒரு பெண்ணோட வாழ்க்கை , அவங்க என்ன நிலையில இருக்காங்க , எதை கடந்து வந்தாங்க இதையெல்லாம் நாம புரிஞ்சுக்குறதே சிரமனான விஷயம்.பக்கத்துல இருக்கலாம் பாக்கலாம் ஆனா actual -ஆ நாம அதையெல்லாம் எடுக்குகிட்டோமா , புரிஞ்சுக்கிட்டோமானு , தெரியுதா புரியுதானா ?- இல்ல .ஒரே வீட்ல இருந்தாலும் அவங்க வேறு ஒரு வாழ்க்கையை வாழுறாங்க.வேறு வேறு உணர்வுகளில் இருக்காங்க .ஈடுகுடுக்குறது மட்டும் இல்ல அதை பக்குவமா கையாளுறாங்க .ஒரு வீடை நடத்துறது, அவங்க வாழ்க்கையை மட்டும் பாத்துருக்குறது இல்லாம சுத்தி இருக்குறவங்க வாழ்க்கையை வாழ வழிநடத்துறாங்க.LOVE அப்படீங்குறதுக்கான அர்த்தம் ஒரு ஆணுக்கு ஒரு விதமா இருக்கும் பெண்ணுக்கு வேறு விதமா இருக்கும்". வாவ் .. யாரு சார் நீங்க ?! ஒரு கணவனா உங்கள பாத்து ஆச்சர்யப்பட்டது போக இப்போ மனிதனா உங்கள பாத்து ரொம்ப ஆச்சர்யப்படுறேன். இந்த புரிதல் எல்லாருக்கும் இருக்காது . கண்டிப்பா இருக்காது . உண்மையாவே உணரணும் , உணர்ந்தா மட்டும் தான் இப்படி பேச முடியும் . மனிதர்கள் வித்யாசம். ஆனா இவர் தனியா தெரியுறார். இந்த அபியும் நானும் படம் பாத்திருந்தீங்கனா தெரியும் பிரகாஷ் ராஜ் தன்னோட மருமகனை பத்தி மகள் மூலமா அவர் செய்த நல்ல விஷயங்களையும் , அவர் ஒரு குடும்பத்தையே தத்துஎடுத்ததை பத்தி தெரிஞ்சுக்கிட்டதும் மருமகன் அப்படியே உயரம் மேல மேல மேல போகும் அவரை அப்படியே அண்ணாந்து பார்ப்பாரே அதுமாதிரி நான் பாக்குறேன் சூர்யாவை இப்போ .